Opuszczają Cytaty

Opuszczają Cytaty: Zmarli opuszczają nas, ale i my ich opuszczamy. -Henryk Sienkiewicz


zmarli-opuszczają-nas-ale-i-my-ich-opuszczamy
Opuszczają Cytaty: Kiedy przywary opuszczają nas, pochlebiamy sobie, że to my je opuszczamy. -Francois de la Rochefoucauld


Opuszczają Cytaty: Starzy ludzie cierpią na mniej chorób niż młodzi, ale za to te nigdy ich nie opuszczają. -Hipokrates


starzy-ludzie-cierpią-na-mniej-chorób-ż-młodzi-ale-za-to-te-nigdy-ich-nie-opuszczają
Opuszczają Cytaty: Przesądy podtrzymują nas do granic sposobności, przy których nas opuszczają; zasady pozwalają jej urągać. -Claude Prosper Jolyot Crebillion


przesądy-podtrzymują-nas-do-granic-sposobnoś-przy-których-nas-opuszczają-zasady-pozwalają-jej-urągać
Opuszczają Cytaty: słowa opuszczają usta bez zgody czyny zos­tały wykonane bezwarunkowo oczy już daw­no stra­ciły stabilizację stopy nie wyczuwają podstawy a umysł og­rze­wa zdrętwienie serca... -Papużka


słowa-opuszczają-usta-bez-zgody-czyny-zos­ły-wykonane-bezwarunkowo-oczy-już-daw­no-stra­ły-stabilizację-stopy-nie-wyczuwają-podstawy-a
Opuszczają Cytaty: Ludzie stają się konserwatywni, gdy opuszczają ich siły witalne, albo gdy żyją w dostatku, są więc zwykle konserwatywni po dobrym obiedzie. -Ralph Waldo Emerson


ludzie-stają-ę-konserwatywni-gdy-opuszczają-ich-ły-witalne-albo-gdy-żyją-w-dostatku-są-więc-zwykle-konserwatywni-po-dobrym-obiedzie
Opuszczają Cytaty: Dbaj­my o tych których kocha­my. Po­magaj­my im, mi­mo że oni często nas opuszczają. Niech wiedzą, że zaw­sze mogą na nas liczyć, bo prze­cież każdy pot­rze­buję ko­goś blis­kiego, do ko­go może zadzwo­nić o 3 nad ranem... -ktos-do-kochania


Opuszczają Cytaty: W śpiewa­niu to jest właśnie naj­przy­jem­niej­sze - śpiewać tyl­ko z in­ny­mi, nig­dy sa­memu, słyszeć, jak głosy spla­tają się, ocierają o siebie, do­tykają raz szor­stko, raz gład­ko, zbliżają się do siebie i opuszczają. -Olga Tokarczuk


Opuszczają Cytaty: Cze­kasz aż ru­mieńców nabiorą brze­mien­ne pełne pożądaniem to fa­lują to wznoszą się by za chwilę płonąć więc uwol­nij nocą księżyc niech mi włosy roz­czesze kwieciście prag­nieniu niech poz­wo­li zapłonąć a gdy czas prag­nienia nadejdzie uniesie w sen spokojny za ok­nem noc szara słońce prze­myka się po twarzach chmu­ry opuszczają spódnice gwiaz­dy bledną nad­chodzi świt nad­szedł ko­niec mo­jej tułaczki tyl­ko czar­ny kruk, gdzieś znów kracze. ...