Psują Cytaty

Psują Cytaty: - Czy to praw­da, że kiedy ko­bieta kar­mi pier­sią to jej się psują zęby? - Tak, to prawda. - A jeśli ko­bieta nie kar­mi piersią? - To też jej się psują. -wojtek p


 czy-to praw­da-że kiedy-ko­bieta-kar­mi-pier­ą-to jej ę-psują-zęby-tak-to prawda-a śli-ko­bieta-nie kar­mi-piersią
Psują Cytaty: Małe zyski psują wielkie interesy. -Anonim


małe-zyski-psują-wielkie-interesy
Psują Cytaty: Malarze psują swoje obrazy pozostawiając wykonanie ram rzemieślnikom. -Irina Griekowa


malarze-psują-swoje-obrazy-pozostawiając-wykonanie-ram-rzemieślnikom
Psują Cytaty: Pies wciekły, człek wszetecznej gęby, szalony - jednako ludzi psują. -Jan Żabczyc


pies-wciekły-człek-wszetecznej-gęby-szalony-jednako-ludzi-psują
Psują Cytaty: Ro­boty się psują, a co do­piero człowiek. Mecha­nizmów to­ny, a jed­nak czas stracony. -Chemicals


ro­boty ę-psują-a co do­piero-człowiek-mecha­nizmów-to­ny-a jed­nak-czas-stracony
Psują Cytaty: Kobiety wszystko psują. Wystarczy wpuścić je do naszego życia, aby się przekonać, że kobieta chce jednego, a my drugiego. -George Bernard Shaw


kobiety-wszystko-psują-wystarczy-wpuść-do-naszego-życia-aby-ę-przekonać-że-kobieta-chce-jednego-a-my-drugiego
Psują Cytaty: Instrumentologia: Psują się organy, choć ich dźwięk wspaniały, tam gdzie pierwsze skrzypce grają wciąż cymbały. -Jerzy Szulc


instrumentologia-psują-ę-organy-choć-ich-dźwięk-wspaniały-tam-gdzie-pierwsze-skrzypce-grają-wciąż-cymbały
Psują Cytaty: Na zawsze! To straszne słowo. Kobiety tak chętnie go używają. Psują całą romantykę, chcąc nadać jej wieczne trwanie. -Oscar Wilde


na-zawsze-to-straszne-słowo-kobiety-tak-chętnie-go-używają-psują-całą-romantykę-chcąc-nadać-jej-wieczne-trwanie
Psują Cytaty: Jak przy­jaciele pochleb­cy psują, tak kłótli­wi niep­rzy­jaciele bar­dzo często przyczy­niają się do poprawy. -św. Augustyn (Aureliusz Augustyn z Hippony)


jak-przy­jaciele-pochleb­cy-psują-tak-kłótli­wi-niep­rzy­jaciele-bar­dzo-często-przyczy­niają ę-do poprawy
Psują Cytaty: Nic mnie bar­dziej nie mar­twi, jak wi­dok ludzi dręczących się wza­jem, nie mogę zwłaszcza znieść, gdy ludzie młodzi w roz­kwi­cie sa­mym życia będący, naj­wrażliw­si na wszel­kie ra­dości, psują so­bie te kil­ka dni we­sela, ja­kie mają przed sobą, gry­masa­mi, a do­piero, gdy mi­nie to cze­go nie sposób po­weto­wać, prze­konują się, że by­li marnotrawcami. -Johann Wolfgang Goethe