Żeby nie wiem jak człowiek był twar­dy, to z każde­go uczu­cia coś w nim zos­ta­je, uczy się cze­goś, cze­go daw­niej nie umiał, raz to jest dob­re, raz nie. I z siebie też coś ko­muś zos­ta­wia w spadku.


Żeby-nie wiem-jak człowiek-był-twar­dy-to z każde­go-uczu­cia-coś-w nim-zos­­-uczy ę-cze­goś-cze­go-daw­niej-nie umiał-raz
krystyna siesickaebynie wiemjak człowiekbyłtwar­dyto z każde­gouczu­ciacośw nimzos­ta­jeuczy sięcze­goścze­godaw­niejnie umiałrazto jest dob­reniei z siebieteżko­muśzos­ta­wiaw spadkuŻeby nie wiemnie wiem jak człowiekjak człowiek byłbył twar­dyto z każde­go uczu­ciauczu­cia coścoś w nimw nim zos­ta­jeuczy się cze­goścze­go daw­niejdaw­niej nie umiałraz to jest dob­reraz niei z siebie teżteż coścoś ko­muśko­muś zos­ta­wiazos­ta­wia w spadkuŻeby nie wiem jak człowieknie wiem jak człowiek byłjak człowiek był twar­dyto z każde­go uczu­cia cośuczu­cia coś w nimcoś w nim zos­ta­jecze­go daw­niej nie umiałi z siebie też cośteż coś ko­muścoś ko­muś zos­ta­wiako­muś zos­ta­wia w spadku

Idę pros­to, przed siebie Czuję jak­bym była w niebie Lecz coś mi tu­taj nie pasuje Cze­goś mi tu­taj brakuje. Już wiem! Bra­kuje mi Ciebie... -ZaszokowanA
idę-pros­to-przed-siebie-czuję-jak­bym-była-w niebie-lecz-coś-mi ­taj-nie pasuje-cze­goś-mi ­taj-brakuje-już-wiem-bra­kuje