Życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć.


Życie-to-taki-dziwny-prezent-na-początku-ę-przecenia-sądzi-ę-że-dostało-ę-życie-wieczne-potem-ę-go-nie-docenia-uważa-ę-że-jest-do
Éric-emmanuel schmittycietotakidziwnyprezentnapoczątkusięprzeceniasądzisiężedostałożyciewiecznepotemgoniedoceniauważajestdochrzanuzakrótkiechciałobyniemalodrzucićkońcukojarzybyłprezentalejedyniepożyczkapróbujenazasłużyćtaki dziwnydziwny prezentna początkupoczątku sięje przeceniasądzi sięże dostałodostało sięsię życieżycie wiecznepotem sięsię gogo nienie doceniauważa sięże jestjest dodo chrzanuza krótkiechciałoby sięsię niemalniemal jeje odrzucićw końcukońcu kojarzykojarzy sięnie byłbył prezentale jedyniejedynie pożyczkai próbujepróbuje sięsię nana nienie zasłużyćŻycie to takitaki dziwny prezentna początku siępoczątku się jesię je przeceniaże dostało siędostało się życiesię życie wiecznepotem się gosię go niego nie doceniaże jest dojest do chrzanuchciałoby się niemalsię niemal jeniemal je odrzucićw końcu kojarzykońcu kojarzy sięże to nienie był prezentale jedynie pożyczkai próbuje siępróbuje się nasię na niena nie zasłużyć

Życie, uświado­mił so­bie, bar­dzo przy­pomi­na piosenkę. Na początku jest ta­jem­ni­ca, na końcu - pot­wier­dze­nie, ale to w środ­ku kryją się wszys­tkie emoc­je, dla których cała spra­wa sta­je się war­ta zachodu.Na świecie -jak na jarmarku: Lepiej się ten sprzeda, co się przecenia, jak ten, co się nie docenia.Na świecie jak na jarmarku: lepiej się ten sprzeda, co się przecenia jak ten, co się nie docenia.Zes­tarzałam się już nies­te­ty, ale pew­na chwi­la wpadła mi w pamięć. Tuż przed ma­turą pod­szedł do mnie nau­czy­ciel- star­szy pan, niemal na emeryturze. -Dlacze­go ty zaw­sze się uśmie­chasz?- za­pytał mnie i stanął na­de mną. Spoj­rzałam się na niego z uśmie­chem i odpowiedziałam: -Życie jest zbyt krótkie, żeby wie­cznie płakać.Życie każdego człowieka jest dziennikiem, w którym chciałoby się napisać jedną historię, a pisze się inną.Życie każde­go człowieka jest dzien­ni­kiem, w którym chciałoby się na­pisać jedną his­to­rię, a pisze się inną.