Żyjąc odważnie, narażam się ludziom.


Żyjąc-odważnie-narażam-ę-ludziom
zofia kucównayjącodważnienarażamsięludziomŻyjąc odważnienarażam sięsię ludziomnarażam się ludziom

Odważnie i szczerze.Starajcie się odważnie dążyć do pełnej miary społeczeństwa. Wymagajcie od siebie, choćby inni od was nie wymagali!Myśl ludzka szybuje równie odważnie w świętości jak i w sprośności.Są ludzie, których życiu na­daje kształt strach przed śmier­cią. I są ludzie, których życiu na­daje kształt ra­dość i za­dowo­lenie z te­go, że żyją. Ci pier­wszi żyjąc umierają; ci drudzy umierając żyją. Wiem, że los może zab­rać mnie jut­ro, ale śmierć jest nieis­totną ewen­tual­nością. Kiedy­kol­wiek przyj­dzie, mam za­miar um­rzeć żyjąc.Ludzie ludzi zabijają Ludzie ludziom krzywdę robią Ludzie ludziom ból zadają Ludzie ludźmi ciało zdobią To nieludzkie i brutalne Człowiek gor­szy od zwierzęcia Szczątki ludzkie łat­wo­pal­ne Tyl­ko dla majątku wzięcia Ludzie ludziom są nie równi W ludziach brak już człowie­czeństwa Ludzi ludziom małomówni Ludzie chcą znów bezpieczeństwa Wier­sz ma na­wiązy­wać do książki Zo­fii Nałkow­skiej pt. Dlacze­go rozwój? Bo nikt nie chce się bun­to­wać żyjąc w dobrobycie.