Bo życie to teatr, a my jes­teśmy tyl­ko ak­to­rami, którzy cza­sem za­pomi­nają jaką grają rolę.


bo życie-to teatr-a my jes­teśmy-tyl­ko-ak­to­rami-którzy-cza­sem-za­pomi­nają-jaką-grają-rolę
lannibo życieto teatra my jes­teśmytyl­koak­to­ramiktórzycza­semza­pomi­nająjakągrająrolębo życie to teatra my jes­teśmy tyl­kotyl­ko ak­to­ramiktórzy cza­semcza­sem za­pomi­nająza­pomi­nają jakąjaką grajągrają rolęa my jes­teśmy tyl­ko ak­to­ramiktórzy cza­sem za­pomi­nającza­sem za­pomi­nają jakąza­pomi­nają jaką grająjaką grają rolęktórzy cza­sem za­pomi­nają jakącza­sem za­pomi­nają jaką grająza­pomi­nają jaką grają rolęktórzy cza­sem za­pomi­nają jaką grającza­sem za­pomi­nają jaką grają rolę

Ludzie za­pomi­nają o da­waniu in­nym dob­ra gdy wie­cznie otacza ich zło ale cza­sami rolę mogą się od­wrócić i człowiek zaczy­na błądzić po no­wych dro­gach, zmieniając siebie Życie jest niczym pus­ta kar­tka, i to my jes­teśmy auto­rami te­go dzieła.życie cza­sami jest przew­rotne , lu­bi chodzić włas­ny­mi ścieżka­mi , ale wiem tyl­ko jedno że życie i ja jes­teśmy po­wiąza­ni , dążymy do te­go sa­mego ...Zbyt często za­pomi­na się, że jes­tem zwykłym człowiekiem. Mówię cza­sem, że ludzie są zaw­sze tyl­ko ludźmi. I ci wy­socy, i ci nis­cy, pre­zyden­ci i zwyk­li obywatele.Plot­ka to naj­dot­kliw­sza bron. Cza­sem uzy­wana nies­wiado­mie, cza­sem per­fidnie, cza­sem z zaz­dros­ci, a cza­sem ze wspol­czu­cia. Cza­sem z mi­los­ci, cza­sem z niena­wis­ci. ZAW­SZE jed­nak zabija.Ci którzy za­pomi­nają o po­pełnionych błedach, pow­tarzają je.