Cóż za dziwną naturę ma człowiek! Wyobraża sobie mianowicie, że cierpienia, które sam znosi, są ogromne, a te, które zadaje - znikome. Jedne bowiem sam odczuwa, drugich zaś nie.


cóż-za-dziwną-naturę-człowiek-wyobraża-sobie-mianowicie-że-cierpienia-które-sam-znosi-są-ogromne-a-te-które-zadaje-znikome-jedne-bowiem
pierre baylecóżzadziwnąnaturęczłowiekwyobrażasobiemianowicieżecierpieniaktóresamznosiogromnetezadajeznikomejednebowiemodczuwadrugichzaśniecóż zaza dziwnądziwną naturęnaturę mama człowiekwyobraża sobiesobie mianowicieże cierpieniaktóre samsam znosisą ogromnektóre zadajezadajeznikomejedne bowiembowiem samsam odczuwadrugich zaśzaś niecóż za dziwnąza dziwną naturędziwną naturę manaturę ma człowiekwyobraża sobie mianowiciektóre sam znosiktóre zadajejedne bowiem sambowiem sam odczuwadrugich zaś nie

Dobry człowiek woli sam cierpieć, niż na cierpienia drugich patrzeć.Człowiek to takie Zwierzę, które ma tak ogromne możliwości rozwoju, że nigdy nie może o sobie powiedzieć, że jest za mądry, za dobry lub za doskonały.Są takie pytania, które padają nieoczekiwanie i zostają w pamięci bardzo długo, kto wie, może przez całe życie. Są bardzo proste i człowiek dziwi się czasem, że sam ich sobie nie zadał. Bo od takich pytań wszystko powinno się zaczynać.Człowiek, w które­go ludzie wierzą, jest potęgą; podwójną ma moc, jeżeli sam w siebie wierzy.Poezja to zniesienie wszelkich ograniczeń z wyjątkiem tych, które autor zechce zostawić sam sobie. Poezja jest być może ostatnim obszarem wolności.Kiedy człowiek chciał naśladować chód, wymyślił koło, które nie przypomina w niczym nogi. W ten sposób stworzył surrealizm, sam o tym nie wiedząc.