Całe nasze życie jest jak ka­mień rzu­cony w wodę. Nig­dy nie wiemy, ja­kie kręgi za­toczy­my naszym upad­kiem, czyją śmierć spo­wodu­jemy i ko­go uz­dro­wimy. Ile niepo­koju wznieci­my do­koła siebie, ile ka­tarakt zdej­miemy ze śle­pych rzek.


całe-nasze-życie-jest jak ka­mień-rzu­cony-w wodę-nig­dy nie wiemy-ja­kie-kręgi-za­toczy­my-naszym-upad­kiem-czyją-śmierć
roman brandstaettercałenaszeżyciejest jak ka­mieńrzu­conyw wodęnig­dy nie wiemyja­kiekręgiza­toczy­mynaszymupad­kiemczyjąśmierćspo­wodu­jemyi ko­gouz­dro­wimyile niepo­kojuwznieci­mydo­kołasiebieileka­taraktzdej­miemyze śle­pychrzekcałe naszenasze życieżycie jest jak ka­mieńjest jak ka­mień rzu­conyrzu­cony w wodęja­kie kręgikręgi za­toczy­myza­toczy­my naszymnaszym upad­kiemczyją śmierćśmierć spo­wodu­jemyspo­wodu­jemy i ko­goi ko­go uz­dro­wimyile niepo­koju wznieci­mywznieci­my do­kołado­koła siebieile ka­taraktka­tarakt zdej­miemyzdej­miemy ze śle­pychze śle­pych rzekcałe nasze życienasze życie jest jak ka­mieńżycie jest jak ka­mień rzu­conyjest jak ka­mień rzu­cony w wodęja­kie kręgi za­toczy­mykręgi za­toczy­my naszymza­toczy­my naszym upad­kiemczyją śmierć spo­wodu­jemyśmierć spo­wodu­jemy i ko­gospo­wodu­jemy i ko­go uz­dro­wimyile niepo­koju wznieci­my do­koławznieci­my do­koła siebieile ka­tarakt zdej­miemyka­tarakt zdej­miemy ze śle­pychzdej­miemy ze śle­pych rzek

Człowiek za­pada chwilą w pa­mięci dru­giego człowieka, jak ka­mień rzu­cony w wodę.Nig­dy nie będziemy mog­li z całą pew­nością stwier­dzić, na ile nasze sto­sun­ki z in­ny­mi ludźmi są wy­nikiem naszych uczuć, miłości, niena­wiści, dob­ro­ci lub złości, a na ile są spo­wodo­wane sto­sun­kiem sił po­między na­mi a nimi.kamień rzu­cony z procy zmienił bieg historii ka­mień spadający zmienił ob­licze świata gdzie są di­nozaury ... ka­mień upuszczony „kto jest bez ... niech pier­wszy rzu­ci kamień” nikt nie rzucił ka­mień droższy od is­krzy się zim­nym blaskiem ilu ludzi stra­ciło życie dla ta­kich kamieni ka­mień toczący się zmienił kształt okolicy la­wina zab­rała ze sobą ... ka­mień węgielny stał się początkiem ka­mień za­miast serca zmienia ob­licze ludzkości lecz mo­je serce nie jest z kamienia *** Dział: Rozważania *** Zbig­niew Małecki To po roz­mo­wie poz­nasz ile człowiek przeszedł...Po oczach ile w życiu wy­cier­piał, po rękach jak długo z tym wal­czył...Po ges­tach kim jest i ja­ki to miało wpływ na Je­go życie... *z prze­myśleń Dro­giego Kolegi:) Nie tyl­ko czy­tając do­wiadu­jemy się ile nie wiemy ...Oto jest mi­lość. Dwo­je ludzi spo­tyka się przy­pad­kiem, a oka­zuje się, że cze­kali na siebie całe życie.