Człowiek dopiero wtedy jest szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest sługą.


człowiek-dopiero-wtedy-jest-szczęśliwy-gdy-może-służyć-a-nie-wtedy-gdy-musi-władać-władza-imponuje-tylko-łym-ludziom-którzy-jej-pragną
stefan wyszyński kardczłowiekdopierowtedyjestszczęśliwygdymożesłużyćniewtedymusiwładaćwładzaimponujetylkomałymludziomktórzyjejpragnąbynadrobićswojąmałośćnaprawdęwielkinawetwładasługączłowiek dopierodopiero wtedywtedy jestjest szczęśliwygdy możemoże służyćnie wtedygdy musimusi władaćwładza imponujeimponuje tylkotylko małymmałym ludziomktórzy jejjej pragnąby nadrobićnadrobić swojąswoją małośćczłowiek naprawdęnaprawdę wielkinawet gdygdy władajest sługączłowiek dopiero wtedydopiero wtedy jestwtedy jest szczęśliwygdy może służyća nie wtedygdy musi władaćwładza imponuje tylkoimponuje tylko małymtylko małym ludziomktórzy jej pragnąby nadrobić swojąnadrobić swoją małośćczłowiek naprawdę wielkinawet gdy włada

Człowiek do­piero wte­dy jest w pełni szczęśli­wy, gdy może służyć, a nie wte­dy, gdy mu­si władać. Władza im­po­nuje tyl­ko małym ludziom, którzy jej pragną, by nad­ro­bić w ten sposób swoją małość. Człowiek nap­rawdę wiel­ki, na­wet gdy włada, jest służebnikiem.Mały człowiek rośnie, gdy zrozumie małość. Wielki człowiek maleje, gdy zapatrzy się w swoją wielkość.Nigdy człowiek nie jest tak wielki jak wtedy, gdy klęczy.Władza imponuje tylko małym ludziom.Człowiek, który utożsamił się z prawdą, musi czuć radość, rozkosz, wtedy nawet, gdy został pobity.Przyjaźń prawdziwa istnieje dopiero wtedy, gdy człowiek nie ma nic, bo wówczas przyjaciel jest jego jedynym majątkiem.