Człowiek po­winien się uczyć na cudzych błędach, bo sam wszys­tkich po­pełnić nie zdoła.


człowiek-po­winien ę-uczyć-na cudzych-błędach-bo sam-wszys­tkich-po­pełć-nie zdoła
joanna chmielewskaczłowiekpo­winien sięuczyćna cudzychbłędachbo samwszys­tkichpo­pełnićnie zdołaczłowiek po­winien siępo­winien się uczyćuczyć na cudzychna cudzych błędachbo sam wszys­tkichwszys­tkich po­pełnićpo­pełnić nie zdołaczłowiek po­winien się uczyćpo­winien się uczyć na cudzychuczyć na cudzych błędachbo sam wszys­tkich po­pełnićwszys­tkich po­pełnić nie zdołaczłowiek po­winien się uczyć na cudzychpo­winien się uczyć na cudzych błędachbo sam wszys­tkich po­pełnić nie zdołaczłowiek po­winien się uczyć na cudzych błędach

Trze­ba się uczyć na cudzych błędach. Nie star­czy cza­su, aby wszys­tkie po­pełnić samemu.Dobrze się uczyć na własnych błędach, ale lepiej na cudzych.Nie pot­ra­fimy uczyć się na cudzych błędach, czer­pać mądrości z doświad­czeń in­nych... Sa­mi mu­simy po­pełnić błąd, aby się prze­konać. Później często żałujemy. Z dru­giej stro­ny, czym byłoby życie Ta­ki po­winien być młody człowiek. Obojętnie czym by się zaj­mo­wał, je­go za­pał nie po­winien znać umiaru, a on sam zmęczenia.Uczy­my się na cudzych błędach, bo sta­ramy się nie pa­miętać własnych.Próżno pow­tarzać, że człowiek po­winien się za­dowo­lić spo­kojem. Człowiek pot­rze­buje czy­nu, gdy go nie znaj­du­je - sam sta­je się je­go autorem.