Człowieko­wi często zda­je się, że się już skończył, że się w nim nic więcej nie po­mieści. Ale po­mie­szczą się w nim jeszcze zaw­sze no­we cier­pienia, no­we ra­dości, no­we grzechy.


człowieko­wi-często-zda­-ę-że ę-już-skończył-że ę-w nim-nic-więcej-nie po­mieś-ale po­mie­szczą ę-w nim-jeszcze-zaw­sze
maria dąbrowskaczłowieko­wiczęstozda­jesięże sięjużskończyłw nimnicwięcejnie po­mieściale po­mie­szczą sięjeszczezaw­szeno­wecier­pieniara­dościgrzechyczłowieko­wi częstoczęsto zda­jezda­je sięże się jużjuż skończyłże się w nimw nim nicnic więcejwięcej nie po­mieściale po­mie­szczą się w nimw nim jeszczejeszcze zaw­szezaw­sze no­weno­we cier­pieniano­we ra­dościno­we grzechyczłowieko­wi często zda­jeczęsto zda­je sięże się już skończyłże się w nim nicw nim nic więcejnic więcej nie po­mieściale po­mie­szczą się w nim jeszczew nim jeszcze zaw­szejeszcze zaw­sze no­wezaw­sze no­we cier­pienia

Człowieko­wi zda­je się zaw­sze, że je­go oso­bis­te cier­pienie jest naj­większe na świecie. A je­go cier­pienie jest tyl­ko kro­pelką w oceanie... -Kornel Makuszyński
człowieko­wi-zda­ ę-zaw­sze-że ­go-oso­bis­te-cier­pienie-jest naj­większe-na świecie-a ­go-cier­pienie-jest tyl­ko-kro­pelką