Dziw­na niezręczność roz­gościła się między naszy­mi ustami, odkąd mu­simy uda­wać, że nic nie pamiętamy.


dziw­na-niezręczność-roz­gośła ę-między-naszy­mi-ustami-odkąd-mu­simy-uda­wać-że nic-nie pamiętamy
gold fishydziw­naniezręcznośćroz­gościła sięmiędzynaszy­miustamiodkądmu­simyuda­waćże nicnie pamiętamydziw­na niezręcznośćniezręczność roz­gościła sięroz­gościła się międzymiędzy naszy­minaszy­mi ustamiodkąd mu­simymu­simy uda­waćże nic nie pamiętamydziw­na niezręczność roz­gościła sięniezręczność roz­gościła się międzyroz­gościła się między naszy­mimiędzy naszy­mi ustamiodkąd mu­simy uda­waćdziw­na niezręczność roz­gościła się międzyniezręczność roz­gościła się między naszy­miroz­gościła się między naszy­mi ustamidziw­na niezręczność roz­gościła się między naszy­miniezręczność roz­gościła się między naszy­mi ustami

Nie można da­wać te­go, cze­go się nie ma. Żeby móc da­wać miłość, mu­simy ją w so­bie mieć. -Leo Buscaglia
nie-można-da­wać-te­go-cze­go ę-nie -Żeby móc-da­wać-miłość-mu­simy-ją w so­bie-mieć
We wszys­tkim jest prze­mija­nie i trze­ba go­nić, żeby do końca działo się, co da­je spełnienie. A nie uda­wać, że końca nie ma. -tkaczu32
we wszys­tkim-jest prze­mija­nie-i trze­ba-go­ć-żeby-do końca-działo-ę-co da­-spełnienie-a nie uda­wać-że końca-nie