Gdy­byśmy ro­bili wszys­tkie rzeczy, które jes­teśmy w sta­nie zro­bić, wpra­wili­byśmy się w og­romne zdumienie.


gdy­byśmy-ro­bili-wszys­tkie-rzeczy-które-jes­teśmy-w sta­nie-zro­bić-wpra­wili­byśmy ę-w og­romne-zdumienie
thomas alva edisongdy­byśmyro­biliwszys­tkierzeczyktórejes­teśmyw sta­niezro­bićwpra­wili­byśmy sięw og­romnezdumieniegdy­byśmy ro­biliro­bili wszys­tkiewszys­tkie rzeczyktóre jes­teśmyjes­teśmy w sta­niew sta­nie zro­bićwpra­wili­byśmy się w og­romnew og­romne zdumieniegdy­byśmy ro­bili wszys­tkiero­bili wszys­tkie rzeczyktóre jes­teśmy w sta­niejes­teśmy w sta­nie zro­bićwpra­wili­byśmy się w og­romne zdumieniegdy­byśmy ro­bili wszys­tkie rzeczyktóre jes­teśmy w sta­nie zro­bić

Wszys­cy od cza­su do cza­su by­wa­my niemi­li. Wszys­cy ro­bi­my rzeczy, które bar­dzo chcieli­byśmy cofnąć. Te żale stają się częścią te­go. kim jes­teśmy, wraz ze wszys­tkim in­nym. Jeśli ktoś próbu­je to zmienić, to tak, jak­by chciał go­nić chmury.Mog­li­byśmy być szczęśli­wi gdy­byśmy tyl­ko chcieli, gdy­by za­miast użalać się że pa­da wyjść na spa­cer w deszczu, pa­miętasz? nie było dla nas żad­nych gra­nic, świat był piękny, wszys­tko ta­kie pros­te. Cie­szy­liśmy się z każdej spędzo­nej ra­zem chwi­li... A dziś? Dziś nic nie ro­bimy spon­ta­nicznie, jes­teśmy więźniami włas­nych ograniczeń.A gdy­by nag­le wszys­cy ludzie stra­cili mowę...? Gdy­by wszys­tkie języ­ki zos­tały za­pom­niane? Gdy­by z ust ludzkich nie padło już nig­dy żad­ne słowo? Czy to uczy­niłoby nas mniej szczęśli­wych? A może właśnie wte­dy pot­ra­fili­byśmy się nap­rawdę zro­zumieć? Może do­piero wte­dy pot­ra­fili­byśmy doj­rzeć człowieka, nie wrzu­cając go do ko­lej­nej szuf­ladki pojęć, prze­konań i ste­reotypów. Może wte­dy by­libyśmy bliżej siebie... Może.Gdy­by ludzki mózg był tak pros­ty, że mog­li­byśmy go zro­zumieć, by­libyśmy wte­dy tak głupi, że nie zro­zumieli­byśmy go i tak.Szko­da że ty­le cza­su nam zaj­mu­je jedze­nie i spa­nie, za ten czas mog­li­byśmy zro­bić ty­le rzeczy....Są rzeczy dla których jes­teś w sta­nie zro­bić wszys­tko i nic