Gdy człowiek nie uczy się na włas­nych błędach, tra­ci u in­nych kre­dyt zaufa­nia.


gdy-człowiek-nie uczy ę-na włas­nych-błędach-tra­-u in­nych-kre­dyt-zaufa­nia
kriogdyczłowieknie uczy sięna włas­nychbłędachtra­ciu in­nychkre­dytzaufa­niagdy człowiekczłowiek nie uczy sięnie uczy się na włas­nychna włas­nych błędachtra­ci u in­nychu in­nych kre­dytkre­dyt zaufa­niagdy człowiek nie uczy sięczłowiek nie uczy się na włas­nychnie uczy się na włas­nych błędachtra­ci u in­nych kre­dytu in­nych kre­dyt zaufa­niagdy człowiek nie uczy się na włas­nychczłowiek nie uczy się na włas­nych błędachtra­ci u in­nych kre­dyt zaufa­niagdy człowiek nie uczy się na włas­nych błędach

Uczy­my się na włas­nych błędach. Na cudze może i pat­rzy­my ale właści­wie się z nich nie uczy­my, bo po ja­kimś cza­sie po­pełniamy ta­kie same.Wzo­rowa­nie się na in­nych uz­na­nych twórcach to nic zdrożne­go, to naj­lep­szy zna­ny mi sposób na rozwój włas­ne­go ta­len­tu i poszu­kiwa­nia włas­nej drogi.Życie człowieka od pew­ne­go wieku składa się z włas­nych trosk i włas­nych przy­jem­ności, na sta­rość zaś - z włas­nych trosk i cudzych przyjemności.Na błędach człowiek uczy się rozumu.Uśmiech twój był kwieciem twych włas­nych łąk, mo­wa two­ja była szu­mem twych włas­nych świerków, ale ser­ce two­je było ko­bietą, znaną nam wszystkim.Szczególnie w obec­nych cza­sach, gdy ludzkość tra­pi tak wiele trud­nych i złożonych prob­lemów, is­tnieje ol­brzy­mia pot­rze­ba roz­wi­jania swo­bod­ne­go i nies­krępo­wane­go myślenia.