gdy pogrążam się w smut­ku, pogrążam się jed­nocześnie w cze­koladzie, co od­bi­ja się na moich biodrach 


gdy-pogrążam ę-w smut­ku-pogrążam ę-jed­nocześnie-w cze­koladzie-co od­bi­ja ę-na moich-biodrach 
motylek96gdypogrążam sięw smut­kujed­nocześniew cze­koladzieco od­bi­ja sięna moichbiodrach gdy pogrążam siępogrążam się w smut­kupogrążam się jed­nocześniejed­nocześnie w cze­koladzieco od­bi­ja się na moichna moich biodrach gdy pogrążam się w smut­kupogrążam się jed­nocześnie w cze­koladzieco od­bi­ja się na moich biodrach 

Idę przez chwilę nap­rzód, aby zawrócić i śpiesznie pogrążam się w mroku.Gdy widzę jak przechodzisz obok mnie z obojętnym wy­razem twarzy, mam ochotę rzu­cić się na Ciebie ,wyd­ra­pać Ci oczy, bić gdzie po­pad­nie ,dra­pać, gryźć ,wy­rywać Ci włosy z głowy, a po wszys­tkim za­pytać :Pewien mądry Łotysz, którego poznałem w Moskwie w 1919 roku, powiedział mi raz, że opary zadumy, w których bez żadnego powodu od czasu do czasu się pogrążam, to niezawodny znak, że skończę w domu wariatów.Dwois­tość duszy i ciała zasłoniły ter­mi­ny nauko­we i możemy się z niej śmiać jak ze sta­romod­ne­go przesądu. Ale wys­tar­czy, że człowiek za­kocha się jak wa­riat, a jed­nocześnie mu­si słuchać bur­cze­nia swych kiszek, by jed­ność ciała i duszy, ta li­ryczna iluz­ja wieku nauki, rozpłynęła się natychmiast.Kocham cię za to jak ty kochałeś mnie, za to jak byłeś przy mnie blisko. Niena­widzę cię za nic, a jed­nocześnie za wszystko. Stoję właśnie na gra­nicy moich uczuć, wielką prze­paścią są, lecz skacze. Bo mnie to przytłaczało i wy­dawało mi się że jest nisko.Praw­dziwą wiarę łat­wo roz­poznać. Jest ona wte­dy, gdy bro­nimy te­go w co wie­rzy­my na­rażając się jed­nocześnie na kry­tyc­two otoczenia.