Gdy sprze­dajesz ciało, to dusza płaci.


gdy-sprze­dajesz-ciało-to dusza-płaci
papillondenuitgdysprze­dajeszciałoto duszapłacigdy sprze­dajeszsprze­dajesz ciałoto dusza płacigdy sprze­dajesz ciało

Dusza i ciało są jak małżeństwo. Muszą zestarzeć się jednocześnie. Inaczej dusza zamęczy ciało lub ciało dusze.I długo dusza twa będzie cier­pieć, gdy od­dałeś ją ko­muś bez­powrot­nie. Czas nie ima się by Ci o tym nie przy­pom­nieć. Gra z umysłem Twą karą się stała, prędzej zdechniesz niż się rozpłaczesz. Płacz dla słabych. Wy­soką cenę płaci się, gdy łzy swe pow­strzy­mujesz; ceną du­ma, uno­sisz się nią, ska­zując ciało na nie możność poz­by­cia się żalu i wstrętu do ludzkiej fałszy­wej miłości...  Wtedy otrzymujesz, gdy dajesz. Gdy dajesz, nie tylko siebie otwierasz dla innych, ale i innych otwierasz dla siebie.Kiedy za­myka się oczy do snu, dusza zwi­ja się w ciele jak kłębek, po­zos­ta­wione sa­memu so­bie ciało spraw­dza, czy jeszcze is­tnieje. Wzbudza w so­bie wspom­nienia, bo każdy wy­kona­ny kiedyś gest, każde doz­na­nie zos­tało przez nie za­pamięta­ne. Ciało ma pa­mięć ab­so­lutną, je­go wspom­nienia prze­padają tyl­ko wte­dy, gdy ciało ginie.Gdy sprze­daje się zbyt mało płyt, jest się ni­kim, gdy sprze­daje się ich więcej, to też źle, bo pre­ten­du­je się wte­dy do miana ko­mer­cyjnej szma­ty, która wciśnięta między Ich Tro­je i Stachur­skiego ma czer­wienić się ze wstydu.Ciało jest duszą kobiety.