grzechy odpuszcza włas­nych się dopuszcza da­je ludziom pokutę po­mijając własną skruchę.


grzechy-odpuszcza-włas­nych ę-dopuszcza-da­-ludziom-pokutę-po­mijając-własną-skruchę
bystry.76grzechyodpuszczawłas­nych siędopuszczada­jeludziompokutępo­mijającwłasnąskruchęgrzechy odpuszczaodpuszcza włas­nych sięwłas­nych się dopuszczadopuszcza da­jeda­je ludziomludziom pokutępokutę po­mijającpo­mijając własnąwłasną skruchęgrzechy odpuszcza włas­nych sięodpuszcza włas­nych się dopuszczawłas­nych się dopuszcza da­jedopuszcza da­je ludziomda­je ludziom pokutęludziom pokutę po­mijającpokutę po­mijając własnąpo­mijając własną skruchęgrzechy odpuszcza włas­nych się dopuszczaodpuszcza włas­nych się dopuszcza da­jewłas­nych się dopuszcza da­je ludziomdopuszcza da­je ludziom pokutęda­je ludziom pokutę po­mijającludziom pokutę po­mijając własnąpokutę po­mijając własną skruchęgrzechy odpuszcza włas­nych się dopuszcza da­jeodpuszcza włas­nych się dopuszcza da­je ludziomwłas­nych się dopuszcza da­je ludziom pokutędopuszcza da­je ludziom pokutę po­mijającda­je ludziom pokutę po­mijając własnąludziom pokutę po­mijając własną skruchę

Życie człowieka od pew­ne­go wieku składa się z włas­nych trosk i włas­nych przy­jem­ności, na sta­rość zaś - z włas­nych trosk i cudzych przyjemności. -Magdalena Samozwaniec
Życie-człowieka-od pew­ne­go-wieku-składa ę-z włas­nych-trosk-i włas­nych-przy­jem­noś-na sta­rość-zaś- z włas­nych-trosk
Wzo­rowa­nie się na in­nych uz­na­nych twórcach to nic zdrożne­go, to naj­lep­szy zna­ny mi sposób na rozwój włas­ne­go ta­len­tu i poszu­kiwa­nia włas­nej drogi. -Walt Whitman
wzo­rowa­nie ę-na in­nych-uz­na­nych-twórcach-to nic-zdrożne­go-to naj­lep­szy-zna­ny-mi sposób-na rozwój-włas­ne­go-­len­
Uśmiech twój był kwieciem twych włas­nych łąk, mo­wa two­ja była szu­mem twych włas­nych świerków, ale ser­ce two­je było ko­bietą, znaną nam wszystkim. -Rabindranath Tagore
uśmiech-twój-był-kwieciem-twych-włas­nych-łąk-mo­wa-two­ja-była-szu­mem-twych-włas­nych-świerków-ale-ser­-two­-było-ko­bietą
Gdy człowiek nie uczy się na włas­nych błędach, tra­ci u in­nych kre­dyt zaufa­nia. -Krio
gdy-człowiek-nie uczy ę-na włas­nych-błędach-tra­-u in­nych-kre­dyt-zaufa­nia
to­pię się we włas­nych gęstych marzeniach przeszklo­nych wodą ko­loru szkarłatu od­bi­cie moje nieruchome zrozpaczone martwe jam jest duszą te­go ciała  -Angel Des Penseurs
to­pię ę-we-włas­nych-gęstych-marzeniach-przeszklo­nych-wodą-ko­loru-szkarłatu-od­bi­cie-moje-nieruchome-zrozpaczone-martwe-jam