Jak mało wiemy o ludziach, których kocha­my i jak mało kocha­my tych, o których dużo wiemy.


jak-ło-wiemy-o ludziach-których-kocha­my-i jak ło-kocha­my-tych-o których-żo-wiemy
aforystokratajakmałowiemyo ludziachktórychkocha­myi jak małotycho którychdużowiemyjak małomało wiemywiemy o ludziachktórych kocha­mykocha­my i jak małoi jak mało kocha­mykocha­my tycho których dużodużo wiemyjak mało wiemymało wiemy o ludziachktórych kocha­my i jak małokocha­my i jak mało kocha­myi jak mało kocha­my tycho których dużo wiemyjak mało wiemy o ludziachktórych kocha­my i jak mało kocha­mykocha­my i jak mało kocha­my tychktórych kocha­my i jak mało kocha­my tych

Ma­my zna­ne wiado­me. Rzeczy, o których wiemy, że je wiemy. Wiemy również, że is­tnieją zna­ne niewiado­me. In­ny­mi słowy, wiemy, że są pew­ne rzeczy, których nie wiemy. Ale są również niez­na­ne niewiado­me – ta­kie, o których nie wiemy, że ich nie wiemy.Oto jak wygląda życie: dom, kobieta, której nie kocha się ani za bardzo ani za mało. A ona, jak ona kocha? Przypuszczam, że i zanadto i za mało, jak wszystkie kobiety.Gdy nie wiemy czegoś w ogóle, bądź wiemy mało - jesteśmy skłonni do podstawiania uczuć w miejsce rozumu.Mało jest zalet, których by Polacy nie mieli, i mało błędów, których udałoby im się uniknąć.