kiedy chodziłam po Westerplatte, ich ból do­tykał moich kości godzi­ny za­dumy sięgające dzi­siej­sze­go dnia jak­by ta chwi­la wciąż trwała jak­by nie chciała przes­tać istnieć ich twarze, imiona wy­ryte na płycie od­dech wiat­ru i szum, ok­rutny szum płaczące­go morza który roz­dzierał serce zain­spi­rował Adamo70 


kiedy-chodziłam-po westerplatte-ich-ból-do­tykał-moich-koś-godzi­ny-za­dumy-ęgają-dzi­siej­sze­go-dnia-jak­by- chwi­-wciąż-trwała
emilia szumiłokiedychodziłampo westerplatteichbóldo­tykałmoichkościgodzi­nyza­dumysięgającedzi­siej­sze­godniajak­byta chwi­lawciążtrwałanie chciałaprzes­taćistniećtwarzeimionawy­rytena płycieod­dechwiat­rui szumok­rutnyszumpłaczące­gomorzaktóryroz­dzierałsercezain­spi­rowaładamo70 kiedy chodziłamchodziłam po westerplatteich bólból do­tykałdo­tykał moichmoich kościkości godzi­nygodzi­ny za­dumyza­dumy sięgającesięgające dzi­siej­sze­godzi­siej­sze­go dniadnia jak­byjak­by ta chwi­lata chwi­la wciążwciąż trwałatrwała jak­byjak­by nie chciałanie chciała przes­taćprzes­tać istniećistnieć ichich twarzeimiona wy­rytewy­ryte na płyciena płycie od­dechod­dech wiat­ruwiat­ru i szumok­rutny szumszum płaczące­gopłaczące­go morzamorza któryktóry roz­dzierałroz­dzierał serceserce zain­spi­rowałzain­spi­rował adamo70 kiedy chodziłam po westerplatteich ból do­tykałból do­tykał moichdo­tykał moich kościmoich kości godzi­nykości godzi­ny za­dumygodzi­ny za­dumy sięgająceza­dumy sięgające dzi­siej­sze­gosięgające dzi­siej­sze­go dniadzi­siej­sze­go dnia jak­bydnia jak­by ta chwi­lajak­by ta chwi­la wciążta chwi­la wciąż trwaławciąż trwała jak­bytrwała jak­by nie chciałajak­by nie chciała przes­taćnie chciała przes­tać istniećprzes­tać istnieć ichistnieć ich twarzeimiona wy­ryte na płyciewy­ryte na płycie od­dechna płycie od­dech wiat­ruod­dech wiat­ru i szumok­rutny szum płaczące­goszum płaczące­go morzapłaczące­go morza którymorza który roz­dzierałktóry roz­dzierał serceroz­dzierał serce zain­spi­rowałserce zain­spi­rował adamo70 

To, jak bardzo moje serce przywiązane jest do moich dzieci, jak ich radość staje się moją radością, muszą one odnajdować od rana do wieczora na mojej twarzy i w moich słowach. -Johann Heinrich Pestalozzi
to-jak-bardzo-moje-serce-przywiązane-jest-do-moich-dzieci-jak-ich-radość-staje-ę-moją-radośą-muszą-one-odnajdować-od-rana-do-wieczora-na
Ar­tyzm zaw­sze jest ge­niu­szem, ge­niusz nie zaw­sze jest ar­tyzmem. --- zain­spi­rował Dr Ta­wian Stambuła  -Emilia Szumiło
ar­tyzm-zaw­sze-jest ge­niu­szem-ge­niusz-nie zaw­sze-jest ar­tyzmem-zain­spi­rował-dr ta­wian-stambuła