Kiedy mag ma już do­syć szu­kania tłuczo­nego szkła w jedze­niu, ma już do­syć życia.


kiedy-mag- już-do­syć-szu­kania-tłuczo­nego-szkła-w jedze­niu- już-do­syć-życia
p » terry pratchett » blask fantastycznykiedymagma jużdo­syćszu­kaniatłuczo­negoszkław jedze­niużyciakiedy magmag ma jużma już do­syćdo­syć szu­kaniaszu­kania tłuczo­negotłuczo­nego szkłaszkła w jedze­niuma już do­syćdo­syć życiakiedy mag ma jużmag ma już do­syćma już do­syć szu­kaniado­syć szu­kania tłuczo­negoszu­kania tłuczo­nego szkłatłuczo­nego szkła w jedze­niuma już do­syć życiakiedy mag ma już do­syćmag ma już do­syć szu­kaniama już do­syć szu­kania tłuczo­negodo­syć szu­kania tłuczo­nego szkłaszu­kania tłuczo­nego szkła w jedze­niukiedy mag ma już do­syć szu­kaniamag ma już do­syć szu­kania tłuczo­negoma już do­syć szu­kania tłuczo­nego szkłado­syć szu­kania tłuczo­nego szkła w jedze­niu

w nieba­nal­nym to­nie roz­brzmiewa krzyk tłuczo­nego szkła i trzęsą się wszys­tkie cząsteczki w ciele przestraszonym kiedy po niepew­nych kolanach spływa ciężar pra­cowi­tego dnia tchu zaczy­na brakować gdy ser­ce chce pozapinać do os­tatniego guzika każdy naj­mniej­szy szczegół drży znów przerażone nad­szar­pnięto ważny czas bru­tal­nie skradziony za­biera po­zytywną energię a z twarzy zni­ka szcze­ry uśmiech gdy od­dech wzdry­ga neuro­ny a niebo rośnie w lustrze prze­siąkając spo­koj­ne spojrzenie na­syć się spragniony życia wędrow­cze wyz­nawco spęka­nej ziemi bo nie na zamówienie jutro a dziś zaw­sze cię dogoni Nie płacz, przes­tań, bo przyjdą jeszcze cięższe no­ce - wszak miłość jest cier­pieniem, nie fraszką jałową. Do­syć, kiedy, sma­kując za­mor­skie owoce, us­ta so­bie przy­pom­ni, soczys­tsze nad owoc.Mam ser­decznie do­syć pod­le­gania gównianym re­gułom. A nich to wszys­tko szlag trafi.Jed­ne­go dnia się boję, dru­giego chcę wy­wierać wrażenie, raz tęsknię za Tobą, kiedy in­dziej mam Cię do­syć, ale jed­no jest pew­ne i nie zmienia się nig­dy. To jak bar­dzo Cię potrzebuję.szu­kanie sen­su życia trwa już od stu­leci .