Kto kocha ludzi, kocha też ich radości. Bez radości nie można żyć.


kto-kocha-ludzi-kocha-też-ich-radoś-bez-radoś-nie-można-żyć
fiodor dostojewskiktokochaludziteżichradościbezradościniemożnażyćkto kochakocha ludzikocha teżteż ichich radościbez radościradości nienie możnamożna żyćkto kocha ludzikocha też ichteż ich radościbez radości nieradości nie możnanie można żyćkocha też ich radościbez radości nie możnaradości nie można żyćbez radości nie można żyć

Nie może kochać ludzi, kto kocha pieniądze, rozkosz i władzę. Ten kocha ludzi prawdziwie, kto kocha cnotę.Skoro nie można żyć z tymi, których się kocha, największą torturą jest żyć z tymi, których się nie kocha, a co stanowi z górą trzy czwarte rodzaju ludzkiego.Kto jest przyjacielem ten kocha ale nie każdy kto kocha jest też przyjacielem.Nie wtedy kocha się ludzi, gdy się zamyka oczy na ich prawdę; kocha się ich wtedy, gdy zmierzywszy ich małość i podłość umie się przejść ponad ta nędzą i odkryć ten łut szczerego złota, jaki jest w nich ukryty, zatopiony nieraz w oceanie błota.Skoro nie można żyć z tymi, których się kocha, największą torturą jest żyć z tymi, których się nie kocha.Kto kocha, jest cierpliwy i łaskawy, kto kocha, nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą. Kto kocha, okazuje szacunek, nie szuka własnej korzyści, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego.