Kto Kos­mos poz­na­je, ten w Kos­mo­sie ginie.


kto-kos­mos-poz­na­-ten-w kos­mo­sie-ginie
stanisław lemktokos­mospoz­na­jetenw kos­mo­sieginiekto kos­moskos­mos poz­na­jeten w kos­mo­siew kos­mo­sie giniekto kos­mos poz­na­jeten w kos­mo­sie ginie

Kos­me­tyka - to nauka o kos­mo­sie kobiety.Kos­mos jest la­biryn­tem zbu­dowa­nym z labiryntów.Chłód sa­motości mnie ja­koś tak ogarnął. Sa­ma so­bie jestem. I chy­ba nie byłoby mi zimniej, gdy­bym stała na­go na Syberii. Czuję się jak liść, opadły z klo­nowe­go drzewa. Ja­koś w środ­ku listopada. Drżę.po­wie­działa -slam - ja nie przyszedłem śred­nio mi z poezją ja­koś jej nie toleruję ja­koś jej nie lubię choć kochałem kiedyś kobietę o dziw­nym imieniu i mówiła do mnie wierszem słyszeć ją- led­wo słyszałem z gwiaz­da­mi miała słowa miękkie jak szczeniaczki z ko­gutem twar­de jak kos­tki brukowe a my łącznie - jak szczeniaczki z 6 piętra na bru­kową kostkę Życie mknie w tem­pie chwi­li Twarze ludzi na uli­cy i ich emoc­je Bi­lion myśli na se­kundę do kwadratu Łyk etanolu Papieros Błysk oka Wdech Szept Jes­tem w kos­micznym stat­ku szczęścia pędzącym z prędkością światła po Two­jej or­bi­cie I nie zat­rzy­muj mnie, nie wy­rywaj z te­go kos­miczne­go rejsu Bo chcę do­lecieć na ko­niec świata i jeszcze dalej.