Ludzie są jak wiatr. Jed­ni lek­ko prze­lecą przez życie i nic po nich nie zos­ta­je, drudzy dmą jak wichry, więc zos­tają po nich ser­ca złama­ne, jak ja­kies drze­wa po hu­raga­nie. A in­ni wieją jak trze­ba. Ty­le, żeby wszys­tko na czas mogło kwitnąć i owo­cować. I po tych zos­ta­je piękno nasze­go świata...


ludzie-są jak wiatr-jed­ lek­ko-prze­lecą-przez-życie-i nic-po nich-nie zos­­-drudzy-dmą-jak wichry-więc-zos­tają-po nich-ser­ca
krystyna siesickaludziesą jak wiatrjed­ni lek­koprze­lecąprzezżyciei nicpo nichnie zos­ta­jedrudzydmąjak wichrywięczos­tająser­cazłama­nejak ja­kiesdrze­wapo hu­raga­niea in­niwiejąjak trze­baty­le żebywszys­tkona czasmogłokwitnąći owo­cowaći po tychzos­ta­jepięknonasze­goświataludzie są jak wiatrjed­ni lek­ko prze­lecąprze­lecą przezprzez życieżycie i nici nic po nichpo nich nie zos­ta­jedrudzy dmądmą jak wichrywięc zos­tajązos­tają po nichpo nich ser­caser­ca złama­nejak ja­kies drze­wadrze­wa po hu­raga­niea in­ni wiejąwieją jak trze­bawszys­tko na czasna czas mogłomogło kwitnąćkwitnąć i owo­cowaći po tych zos­ta­jezos­ta­je pięknopiękno nasze­gonasze­go światajed­ni lek­ko prze­lecą przezprze­lecą przez życieprzez życie i nicżycie i nic po nichi nic po nich nie zos­ta­jedrudzy dmą jak wichrywięc zos­tają po nichzos­tają po nich ser­capo nich ser­ca złama­nejak ja­kies drze­wa po hu­raga­niea in­ni wieją jak trze­bawszys­tko na czas mogłona czas mogło kwitnąćmogło kwitnąć i owo­cowaći po tych zos­ta­je pięknozos­ta­je piękno nasze­gopiękno nasze­go świata

Ludzie spo­tykają się je­dynie po to, żeby zo­baczyć, jak bar­dzo różnią się od siebie. Z ty­mi, którzy różnią się od nich naj­bar­dziej, zos­tają na dłużej. Jak­by życia chciało po­kazać im wszys­tko, co nie jest nimi.Naj­większy ból ser­ca ??? Gdy sta­rania zos­taną wzięte tyl­ko w jed­ne ręce, a dru­gie zos­tają gołe jak bez ręka­wiczek w zi­me ...Bo po złama­nym ser­cu i łzach nic in­ne­go nam nie po­zos­ta­je jak zacząć żyć na no­wo lub gnić w żalu.Tańcz , jak­by nikt nie widział .Kochaj , jak gdy­by Two­je ser­ce nig­dy nie zos­tało złama­ne .Śpiewaj , jak­by nikt nie słuchał , jak­by jut­ro miało nig­dy nie na­dejść .Ludzie szu­kają praw­dy. Kiedy sądzą, że ją od­na­leźli przes­tają szu­kać i na­wet im w głowie po­zos­ta­nie, że naj­bar­dziej zdu­miewające od­kry­cia po­zos­tały dla nich tajemnicą.Wielu pragnęło zos­tać pi­sarza­mi prze­de wszys­tkim dla­tego, że mają ochotę żyć ja­ko pi­sarze. To sta­wianie wszys­tkiego na głowie. Prze­de wszys­tkim się żyje, a do­piero po­tem można ewen­tual­nie oce­nić, czy ma się coś do prze­kaza­nia, ale de­cydu­je o tym sa­mo życie. Za­pis jest owo­cem życia, nie zaś życie – owo­cem zapisu.