Ludzie szu­kają praw­dy. Kiedy sądzą, że ją od­na­leźli przes­tają szu­kać i na­wet im w głowie po­zos­ta­nie, że naj­bar­dziej zdu­miewające od­kry­cia po­zos­tały dla nich tajemnicą.


ludzie-szu­kają-praw­dy-kiedy sądzą-że ją od­na­źli-przes­tają-szu­kać-i na­wet-im w głowie-po­zos­­nie-że naj­bar­dziej
kate mosseludzieszu­kająpraw­dykiedy sądząże ją od­na­leźliprzes­tająszu­kaći na­wetim w głowiepo­zos­ta­nieże naj­bar­dziejzdu­miewająceod­kry­ciapo­zos­tałydlanichtajemnicąludzie szu­kająszu­kają praw­dyże ją od­na­leźli przes­tająprzes­tają szu­kaćszu­kać i na­weti na­wet im w głowieim w głowie po­zos­ta­nieże naj­bar­dziej zdu­miewającezdu­miewające od­kry­ciaod­kry­cia po­zos­tałypo­zos­tały dladla nichnich tajemnicąludzie szu­kają praw­dyże ją od­na­leźli przes­tają szu­kaćprzes­tają szu­kać i na­wetszu­kać i na­wet im w głowiei na­wet im w głowie po­zos­ta­nieże naj­bar­dziej zdu­miewające od­kry­ciazdu­miewające od­kry­cia po­zos­tałyod­kry­cia po­zos­tały dlapo­zos­tały dla nichdla nich tajemnicą

Przyz­wyczaiłam się, że ludzie, na których mi za­leży naj­bar­dziej, od­chodzą. Zos­ta­wiają mnie dla włas­ne­go szczęścia, mają gdzieś mo­je życie i mo­je prob­le­my, nie ob­chodzi ich to, że dla nich byłam go­towa wskoczyć w ogień, poświęcić wszys­tko co mam. Ito jest trochę przyk­re. Cze­kaj, to na­wet bar­dzo przykre.Ludzie spo­tykają się je­dynie po to, żeby zo­baczyć, jak bar­dzo różnią się od siebie. Z ty­mi, którzy różnią się od nich naj­bar­dziej, zos­tają na dłużej. Jak­by życia chciało po­kazać im wszys­tko, co nie jest nimi.Naj­bar­dziej niebez­pie­czne są emoc­je, po­nieważ one ob­se­syj­nie szu­kają ja­kiej­kolwiek for­my ek­spres­ji, są niecier­pli­we, nie mogą cze­kać, żeby stworzyć coś no­wego, swois­te­go - wpa­dają więc z rozpędu w utar­te formy.Ludzie są jak wiatr. Jed­ni lek­ko prze­lecą przez życie i nic po nich nie zos­ta­je, drudzy dmą jak wichry, więc zos­tają po nich ser­ca złama­ne, jak ja­kies drze­wa po hu­raga­nie. A in­ni wieją jak trze­ba. Ty­le, żeby wszys­tko na czas mogło kwitnąć i owo­cować. I po tych zos­ta­je piękno nasze­go świata...Zdu­miewające, jak kap­ryśny pot­ra­fi być czas. Niecier­pli­wi się i pędzi, kiedy chciałbyś każdą chwilę zat­rzy­mać na zaw­sze, a roz­ciąga się złośli­wie, gdy nie po­zos­ta­je nic prócz czekania.Szu­kając po­par­cia łat­wo zos­tać popychadłem.