Mis­trz był bla­dy jak ściana. Kro­pel­ki po­tu przyl­gnęły mu do wąsów, ciało tra­wiła gorączka. Ale wzrok miał przy­tom­ny. Całe swe siły skon­cen­tro­wał w oczach i nie spuszczał go ze mnie przez cały czas swo­jej przemowy.


mis­trz-był-bla­dy-jak ściana-kro­pel­ki po­-przyl­gnęły-mu do wąsów-ciało-tra­wiła-gorączka-ale wzrok-miał-przy­tom­ny
paul austermis­trzbyłbla­dyjak ścianakro­pel­ki po­tuprzyl­gnęłymu do wąsówciałotra­wiłagorączkaale wzrokmiałprzy­tom­nycałe swesiłyskon­cen­tro­wałw oczachi nie spuszczałgo ze mnieprzezcałyczasswo­jejprzemowymis­trz byłbył bla­dybla­dy jak ścianakro­pel­ki po­tu przyl­gnęłyprzyl­gnęły mu do wąsówciało tra­wiłatra­wiła gorączkaale wzrok miałmiał przy­tom­nycałe swe siłysiły skon­cen­tro­wałskon­cen­tro­wał w oczachw oczach i nie spuszczałi nie spuszczał go ze mniego ze mnie przezprzez całycały czasczas swo­jejswo­jej przemowymis­trz był bla­dybył bla­dy jak ścianakro­pel­ki po­tu przyl­gnęły mu do wąsówciało tra­wiła gorączkaale wzrok miał przy­tom­nycałe swe siły skon­cen­tro­wałsiły skon­cen­tro­wał w oczachskon­cen­tro­wał w oczach i nie spuszczałw oczach i nie spuszczał go ze mniei nie spuszczał go ze mnie przezgo ze mnie przez całyprzez cały czascały czas swo­jejczas swo­jej przemowy

Cza­sami wiemy, że coś się wy­darzy, na­wet jeśli nie uświada­miamy so­bie swo­jej wie­dzy. Żyje­my w te­raźniej­szości, ale przez cały czas tkwi w nas przyszłość. -Paul Auster
cza­sami-wiemy-że coś ę-wy­darzy-na­wet-śli-nie uświada­miamy-so­bie-swo­jej-wie­dzy-Żyje­my w te­raźniej­szoś-ale-przez-cały
Co my wiemy, to tyl­ko kro­pel­ka. Cze­go nie wiemy, to cały ocean. -Isaac Newton
co my wiemy-to tyl­ko-kro­pel­ka-cze­go nie wiemy-to cały-ocean