Nadzieja lek­ka i ulot­na za­mie­szkała w mej duszy.


nadzieja-lek­ka-i ulot­na-za­mie­szkała-w mej-duszy
emily dickinsonnadziejalek­kai ulot­naza­mie­szkaław mejduszynadzieja lek­kalek­ka i ulot­nai ulot­na za­mie­szkałaza­mie­szkała w mejw mej duszynadzieja lek­ka i ulot­nalek­ka i ulot­na za­mie­szkałai ulot­na za­mie­szkała w mejza­mie­szkała w mej duszynadzieja lek­ka i ulot­na za­mie­szkałalek­ka i ulot­na za­mie­szkała w meji ulot­na za­mie­szkała w mej duszynadzieja lek­ka i ulot­na za­mie­szkała w mejlek­ka i ulot­na za­mie­szkała w mej duszy

Po­wie­działem duszy mej, bądz spo­koj­na, cze­kaj bez nadziei, bo byłaby nadzieją na niewłaści­we rzeczy.diabeł i anioł mie­sza w mej duszy każdy ma rac­je i każdy kusi (nie)szczęśli­wa W Ka­zi­mie­rzu nad Wisłą mie­szkała Dan­ka była żoną pi­jaka i ba­widam­ka ser­ce miała szcze­rozłote dos­trze­gał ją w niepo­godę z cza­sem zmądrzała od­chodząc do kochanka W głowie Mo­jej zam­knięta jak w zamku. Budzi się ze mną, dzień w dzień o poranku. I przez dzień cały to­warzys­twa dot­rzy­muje. Gdy Mor­feusz wzy­wa - na krok nie od­stępu­je. A myśli Ją Mo­je to tulą to całują, by była trzy met­ry nad niebem - dziel­nie pil­nują. Tak so­bie Księżniczka w głowie mej za­mie­szkała. I zu­pełnie przy­pad­ko­wo Mój świat poskładała.kłębią się z cicha przepływający­mi impulsami ciągle w so­bie powielane py­tania o jed­nym dźwięku nag­ro­madzo­ne i zatrzymane w bo­jaźni niepew­nej duszy ma­lują dziw­ny grymas ze szklis­tym błyśnięciem gałek nie od­la­tują obojętnie lecz niewy­powie­dzianych nig­dy nie usłyszy jut­ro a one nie poz­nają odpowiedzi jed­nak upar­cie się rozsiadła w pieleszach me­go krużganku niep­roszo­na mat­ka głupich po­lubiła skrom­ne połacie i za­mie­szkała na ja­kiś czas bliżej nieokreślony ciepłym szep­tem raczy że w bi­ciu płoche­go serca us­ta za­mil­kną uczuciem...w mej duszy rogaty przed cię rzu­ca kwiaty