Nasz naród jak lawa, Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa; Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi, Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.


nasz-naród-jak-lawa-z-wierzchu-zimna-i-twarda-sucha-i-plugawa-lecz-wewnętrznego-ognia-sto-lat-nie-wyziębi-plwajmy-na-tę-skorupę-i-zstąpmy-do
adam mickiewicznasznaródjaklawawierzchuzimnatwardasuchaplugawaleczwewnętrznegoogniastolatniewyziębiplwajmynaskorupęzstąpmydogłębinasz naródnaród jakjak lawaz wierzchuwierzchu zimnazimna ii twardasucha ii plugawalecz wewnętrznegowewnętrznego ogniaognia stosto latlat nienie wyziębiplwajmy nana tętę skorupęskorupę ii zstąpmyzstąpmy dodo głębinasz naród jaknaród jak lawaz wierzchu zimnawierzchu zimna izimna i twardasucha i plugawalecz wewnętrznego ogniawewnętrznego ognia stoognia sto latsto lat nielat nie wyziębiplwajmy na tęna tę skorupętę skorupę iskorupę i zstąpmyi zstąpmy dozstąpmy do głębi

Błąd łatwiej można dostrzec niż prawdę, bo błąd leży na wierzchu, a prawda w głębi.''Jeśli będzie Ci dane żyć sto lat, to ja chciałbym żyć sto lat mi­nus je­den dzień, abym nie mu­siał żyć ani jednego dnia bez Ciebie.Nie za pięćdziesiąt, nie za lat sto, lecz dziś Warszawa broniąca honoru Polski jest u szczytu swej wielkości i sławy.Oblubienica: Przyłóż mię jako pieczęć do serca twego, jako pieczęć do ramienia twego; bo miłość jest mocna jak śmierć, a zazdrość twarda jak otchłań; pochodnie jej są z ognia i płomieni. Wody mnogie nie mogły ugasić miłości i rzeki nie zatopią jej; choćby człowiek dał za miłość wszystką majętność domu swego, wzgardzi nią jako nicością. Odpuszczone jej grzechy, których było wiele, bo wiele kochała.Po kłótni kochanków : - Chciałbym pieścić two­je sto­py, kochanie. - Poz­nasz moją stopę, jak kopnę cię w dupę.Otom ja sam, jak drzewo zwarzone od kiści, Sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści.