Nasze dro­gi się roz­chodzą ... w tym sa­mym kierunku.


nasze-dro­gi ę-roz­chodzą-w-tym-­mym-kierunku
indygoonaszedro­gi sięroz­chodzątymsa­mymkierunkunasze dro­gi siędro­gi się roz­chodząroz­chodząw tymtym sa­mymsa­mym kierunkunasze dro­gi się roz­chodządro­gi się roz­chodząroz­chodzą ww tymw tym sa­mymtym sa­mym kierunkunasze dro­gi się roz­chodządro­gi się roz­chodzą wroz­chodzą w tymw tym sa­mymw tym sa­mym kierunkunasze dro­gi się roz­chodzą wdro­gi się roz­chodzą w tymroz­chodzą w tym sa­mymw tym sa­mym kierunku

Idę swoją drogą; Ty swoją nasze dro­gi się łączą i znów roz­chodzą Każdy od­chodzi w swoją stronę by później znów spot­kać się w jed­nym miej­scu ra­zem. Lecz my nie pot­ra­fimy złączyć dróg i iść ra­zem koło siebie...niestety...Dro­ga człowieka do Bo­ga - na tym naj­bar­dziej stro­mym od­cinku - na­zywa się: samotność.Marzę o cof­nięciu cza­su. Chciałbym wrócić na pew­ne roz­sta­je dróg w swoim życiu, jeszcze raz przeczy­tać uważnie na­pisy na dro­gow­ska­zach i pójść w in­nym kierunku.Doszło do te­go, że głupim ludziom przyz­na­jemy rac­je, doszło do te­go, że używa­my przysłowia ,,głup­sze­mu ustąpDo Two­jego ser­ca naj­wy­raźniej pro­wadzi tyl­ko wy­bois­ta dro­ga. Mogę się pot­knąć, zra­nić, krwa­wić... choć na sa­mym końcu tej dro­gi pew­nie Ty sam zdasz mi większy ból...to czas po­karze czy aby na pewno dobrą dro­ga poszliśmy i we właści­wym kierunku