Nie pot­ra­fimy uczyć się na cudzych błędach, czer­pać mądrości z doświad­czeń in­nych... Sa­mi mu­simy po­pełnić błąd, aby się prze­konać. Później często żałujemy. Z dru­giej stro­ny, czym byłoby życie


nie-pot­ra­fimy-uczyć ę-na cudzych-błędach-czer­pać-mądroś-z doświad­czeń-in­nych-sa­mi mu­simy-po­pełć-błąd-aby ę
andreaniepot­ra­fimyuczyć sięna cudzychbłędachczer­paćmądrościz doświad­czeńin­nychsa­mi mu­simypo­pełnićbłądaby sięprze­konaćpóźniej częstożałujemydru­giejstro­nyczymbyłobyżyciebezbłędnebezbłędówktórenasuczączęstona­wetwychodząnamna dob­rektóreczy­niąludźminie pot­ra­fimypot­ra­fimy uczyć sięuczyć się na cudzychna cudzych błędachczer­pać mądrościmądrości z doświad­czeńz doświad­czeń in­nychin­nych sa­mi mu­simysa­mi mu­simy po­pełnićpo­pełnić błądaby się prze­konaćpóźniej często żałujemyz dru­giejdru­giej stro­nyczym byłobybyłoby życiebez błędówktóre nasnas ucząktóre częstoczęsto na­wetna­wet wychodząwychodzą namnam na dob­rektóre czy­niączy­nią nasnas ludźminie pot­ra­fimy uczyć siępot­ra­fimy uczyć się na cudzychuczyć się na cudzych błędachczer­pać mądrości z doświad­czeńmądrości z doświad­czeń in­nychz doświad­czeń in­nych sa­mi mu­simyin­nych sa­mi mu­simy po­pełnićsa­mi mu­simy po­pełnić błądz dru­giej stro­nyczym byłoby życiektóre nas ucząktóre często na­wetczęsto na­wet wychodząna­wet wychodzą namwychodzą nam na dob­rektóre czy­nią nasczy­nią nas ludźmi

Trze­ba się uczyć na cudzych błędach. Nie star­czy cza­su, aby wszys­tkie po­pełnić samemu.Ty Pa­nie choć Bo­giem jesteś W naszym ciele bezsilny Upa­dasz tak często Wiedząc jedno: Czyż is­tnieje bo­wiem coś bar­dziej prze­rażające­go, niż zdać so­bie sprawę, że ma­my chwilę te­raźniej­szą? To że pot­ra­fimy w ogóle przeżyć ten wstrząs, zaw­dzięcza­my wyłącznie te­mu, iż z jed­nej stro­ny chro­ni nas przeszłość, a z dru­giej przyszłość.Nie za­pomi­na się osób, które były dla nas ważne, z który­mi by­liśmy szczęśli­wi, o które się martwiliśmy. Osób które były przy nas gdy było nam smut­no i ocierały nasze łzy.Za dużo myślę przed snem. Zbyt często o roz­mo­wach, które za­pew­ne nig­dy się nie odbędą. Zbyt często o zdarze­niach, które pew­nie nig­dy nie będą miały miejsca. Zbyt często o miej­scach które przy­wołują wspomnienia. ......Mu­simy poz­być się życia, ja­kie zap­la­nowa­liśmy, aby mieć życie, które na nas czeka.