Od wielu stuleci człowiek zbyt wiele działał, a zbyt mało myślał. W świecie współczesnym, który coraz więcej


od-wielu-stuleci-człowiek-zbyt-wiele-działał-a-zbyt-ło-myśł-w-świecie-współczesnym-który-coraz-więcej-daje-do-myślenia-myśli-wciąż
martin heideggerodwielustuleciczłowiekzbytwieledziałałmałomyślałświeciewspółczesnymktórycorazwięcejdajedomyśleniamyśliwciążjeszczenieod wieluwielu stulecistuleci człowiekczłowiek zbytzbyt wielewiele działałzbyt małomało myślałw świecieświecie współczesnymktóry corazcoraz więcejdaje dodo myśleniamyśli wciążwciąż jeszczejeszcze nienie maod wielu stuleciwielu stuleci człowiekstuleci człowiek zbytczłowiek zbyt wielezbyt wiele działała zbyt małozbyt mało myślałw świecie współczesnymktóry coraz więcejdaje do myśleniamyśli wciąż jeszczewciąż jeszcze niejeszcze nie ma

Bied­na różo z dwo­ma kolcami nie wiesz, że inaczej trze­ba z facetami? To za mało... ta czer­wień zbyt kusi te dwa śmie­szne kolce jak iro­nia duszy... nie kuś różo! Zbyt młodaś jeszcze zbyt młoda zgub­na twa cudna uroda Zbyt piękna spłoniesz szybko w szkarłat­nych płomieniach zostaniesz w marze­niach - ulotnych samotnych, a to tak niedużo... nie kuś różo! Produkcja zbyt wielu użytecznych rzeczy prowadzi do wytworzenia zbyt wielu bezużytecznych ludzi.da­leko do spełnienia to­bie sios­tro bracie gdy twarz zafrasowana tem­po zbyt szybkie dro­gie okruszki smut­ne dziś niebo ciągle mało monet wszys­tko wydzielone ka­nali­ki pełne cieczy w do­dat­ku słonej wo­da zbyt mokra tra­wa zbyt zielona myśli galop od tak niezadowolenie gębo skwaszona bo przecież nie ma cza­su na uśmiech smut­ny narodzie Jak człowiek zbyt wiele lat tyl­ko myśli o rzeczach, które chciałby zro­bić, to w końcu czas zos­ta­wi mu do wy­boru wyłącznie te, które je­go ciało jest jeszcze wsta­nie wykonać. Z cyk­lu po­wieści „Spad­ko­bier­cy Przeznaczenia”.Możemy być zbyt mało sil­ni, ale zbyt słabi - nigdy.Wiedząc zbyt mało, by się bać, będąc zbyt młodym, by czuć podziw.