Płynie po­tokiem smu­tek lecz nie zna­my je­go źródła...


płynie-po­tokiem-smu­tek-lecz-nie zna­my-­go-źródła
papużkapłyniepo­tokiemsmu­teklecznie zna­myje­goźródłapłynie po­tokiempo­tokiem smu­teksmu­tek leczlecz nie zna­mynie zna­my je­goje­go źródłapłynie po­tokiem smu­tekpo­tokiem smu­tek leczsmu­tek lecz nie zna­mylecz nie zna­my je­gonie zna­my je­go źródłapłynie po­tokiem smu­tek leczpo­tokiem smu­tek lecz nie zna­mysmu­tek lecz nie zna­my je­golecz nie zna­my je­go źródłapłynie po­tokiem smu­tek lecz nie zna­mypo­tokiem smu­tek lecz nie zna­my je­gosmu­tek lecz nie zna­my je­go źródła

Smu­tek w oczy mi zagląda Smu­tek szy­je ser­ce me Ciem­ne światło, jas­na noc Prze­paść już chcą myśli me Nie ma na świecie piękniej­szej bu­zi, od bu­zi śpiące­go dziecka. I żaden uśmiech nie roz­to­pi tak ser­ca, jak je­go uśmiech. A naj­większy smu­tek, to smu­tek w je­go oczach...Wy­ciszo­na przestrzeń przeob­raża się w smu­tek i tęsknotę za oso­ba której wi­zeru­nek zna tyl­ko serce.Pa­ni No­wako­wa płaczli­wym głosem rzecze strapiona: Jas­ność da­je mi ra­dość, lecz ciem­ność przyk­ry­wa smu­tek. Nie za­palaj światła chcę Cię kochać bez niego.Cza­sem odechciewa się żyć, bo smu­tek nie ma lat. Może być dziec­kiem, które cze­ka na przy­tule­nie i miłe słowa, młodym, który prag­nie ak­ceptac­ji i do­cenienia, star­szym, który pot­rze­buje zain­te­reso­wania i uśmie­chu. Smu­tek nie pat­rzy na wiek, urodę czy po­zycję społeczną...on po pros­tu by­wa i tak jak ra­dość jest wpi­sany w życie.