Pa­radok­salnie; ciężko jest mi roz­pa­lić is­kierkę nadziei w To­bie, kiedy sam stoję w płomieniach.


pa­radok­salnie-ężko-jest mi roz­pa­lić-is­kierkę-nadziei-w to­bie-kiedy-sam-stoję-w płomieniach
myarczipa­radok­salnieciężkojest mi roz­pa­lićis­kierkęnadzieiw to­biekiedysamstojęw płomieniachciężko jest mi roz­pa­lićjest mi roz­pa­lić is­kierkęis­kierkę nadzieinadziei w to­biekiedy samsam stojęstoję w płomieniachciężko jest mi roz­pa­lić is­kierkęjest mi roz­pa­lić is­kierkę nadzieiis­kierkę nadziei w to­biekiedy sam stojęsam stoję w płomieniachciężko jest mi roz­pa­lić is­kierkę nadzieijest mi roz­pa­lić is­kierkę nadziei w to­biekiedy sam stoję w płomieniachciężko jest mi roz­pa­lić is­kierkę nadziei w to­bie

Przes­tałem wi­tać się wraz z nocą i żeg­nać z po­ran­kiem, choć z blas­kiem księżyca wciąż roz­ma­wiam w czte­ry oczy, a słoneczne pro­mienie nadziei przes­tały tępić os­trze per­cep­cji. Uczu­cia zas­tygły wraz z nieosiągal­nym ho­ryzon­tem, pa­radok­salnie, niszcząc tym sa­mym wiązkę lo­giki w moich śle­pych oczach. Wi­docznie cza­sem trze­ba za­bić coś w so­bie, by oca­lić siebie.ja­ka jest sil­na ko­bieta ? - pa­radok­salnie nieradząca so­bie w życiu oso­bis­tym Ludzie zniewo­leni przez ra­my cza­su - pa­radok­salnie schwy­tani we włas­ne sidła...Pa­radok­salnie kon­flikt po­koleń ma­nifes­tu­je się w pełnej zgodzie: dzieci nie chcą mówić, rodzi­ce słuchać.Za młodu człowiek ma pa­radok­salnie w ja­kiś sposób bliżej do śmier­ci i prze­jawia ten­den­cje do łas­ko­tania jej pod brodą.Nie ma przy­jem­ności porówny­wal­nej z tą, jaką możemy dać so­bie sa­mi. Wys­tar­czy poz­wo­lić po­nieść się fan­tazji tkwiącej w naszej duszy i roz­pa­lić wyobraźnię.