Przez wszystko do mnie przemawiałeś Panie! Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie; przez przyjacielską dłoń w zapasach ze światem, pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem.


przez-wszystko-do-mnie-przemawiałeś-panie-przez-ciemność-burzy-grom-i-przez-świtanie-przez-przyjacielską-dłoń-w-zapasach-ze-światem
cyprian kamil norwidprzezwszystkodomnieprzemawiałeśpanieciemnośćburzygromprzezświtanieprzyjacielskądłońzapasachzeświatempochwałąwreszcieachnietwoimkwiatemprzez wszystkowszystko dodo mniemnie przemawiałeśprzemawiałeś panieprzez ciemnośćciemność burzygrom ii przezprzez świtanieprzez przyjacielskąprzyjacielską dłońdłoń ww zapasachzapasach zeze światempochwałą wreszciewreszcieachnienie twoimtwoim kwiatemprzez wszystko dowszystko do mniedo mnie przemawiałeśmnie przemawiałeś panieprzez ciemność burzygrom i przezi przez świtanieprzez przyjacielską dłońprzyjacielską dłoń wdłoń w zapasachw zapasach zezapasach ze światempochwałą wreszcienie twoimnie twoim kwiatem

Położyć nadzieję w Bogu, zawierzyć Mu, oznacza to wybrać drogę trudną, wiodącą do tego, co miłe i bliskie, przez ciemność i opuszczenie, przez odarcie z tego, co własne.Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymiciało które pielęgnowałam przez lat naście leżało w kostnicy nap­rze­ciw szpitala w którym matka mnie rodziła przez godzin szesnaście tyl­ko wte­dy obserwowałam jak mężczyzna płacze całując por­ce­lanową dłoń swo­jej córki a Ty tylko od­wróciłeś się i odszedłeś z puk­lem włosów w dłoni Są śla­dy stóp, za który­mi go­towi jes­teśmy iść przez pus­ty­nie i są na­macal­ne ręce, przez które nie chce­my zos­tać w oazie. Z cyk­lu po­wieści Kiedy wszystko ogranicza ciemność, Bóg zapala gwiazdy, aby nas bezpiecznie przeprowadzić przez noc.Człowiek jest wielki nie przez to, co ma, nie przez to, kim jest, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.