Przyrzekamy wedle swych nadziei, dotrzymujemy wedle swych obaw.


przyrzekamy-wedle-swych-nadziei-dotrzymujemy-wedle-swych-obaw
francois de la rochefoucauldprzyrzekamywedleswychnadzieidotrzymujemyobawprzyrzekamy wedlewedle swychswych nadzieidotrzymujemy wedlewedle swychswych obawprzyrzekamy wedle swychwedle swych nadzieidotrzymujemy wedle swychwedle swych obawprzyrzekamy wedle swych nadzieidotrzymujemy wedle swych obaw

Świat nie sądzi czynów ludzkich wedle ich dobroci, ale wedle ich piękności; nie wedle tego, czy są sprawiedliwe, ale czy wielkie; nie wedle ich rozsądku, ale wedle ich nadzwyczajności.Zdarza się, że podobnie jak przestaje się osądzać księcia wedle jego ułomności i cnót, tak samo książę osądza swych poddanych wedle przymiotów nic nie mających do rzeczy; wówczas bynajmniej nie dla zasług otrzymuje się stanowiska i bynajmniej nie z powodu nieudolności się je traci; dzieje się tak wskutek korzyści płynących z należenia do określonej partii lub wskutek złej doli, która z należenia do innej wynika.Mężczyzna sądzi o rzeczach wedle nauki i sztuki; kobieta wedle chwilowych wrażeń i panującej mody.Kto by znalazł sposób, by można sądzić wedle sprawiedliwości i wybierać ludzi wedle rozumu, stworzyłby tym jednym najdoskonalsza formę społeczności.Ach miłości ma  na­pełnij me us­ta słod­kim na­pojem swych ust Ach kocha­ny roz­bierz mnie z mych obaw swym wzro­kiem otul me na­gie myśli gorącem uczuć swych Przyjdź do mnie zaśnij­my w mych marzeniach już nig­dy nie poz­wolę Ci odejść Kar­miła będę Cię swych słów pożarem Chodź zaśpiewam Ci kołysankę pod rytm bi­cia me­go serca Zaśnij­my w za­kamar­ku mych snów Miałem sen, że pewnego dnia czworo moich małych dzieci będzie żyło w społeczeństwie, które nie będzie ich osądzało wedle koloru skóry, lecz wedle ich charakterów.