sens jest jak światło, które od­bi­ja się od nas, by oświet­lić nam drogę ku sobie in coope­ration with ~danioł 


sens-jest jak światło-które-od­bi­ja ę-od nas-by oświet­lić-nam-drogę-ku sobie-in-coope­ration-with-~danioł 
papillondenuitsensjest jak światłoktóreod­bi­ja sięod nasby oświet­lićnamdrogęku sobieincoope­rationwith~danioł sens jest jak światłoktóre od­bi­ja sięod­bi­ja się od nasby oświet­lić namnam drogędrogę ku sobieku sobie inin coope­rationcoope­ration withwith ~danioł które od­bi­ja się od nasby oświet­lić nam drogęnam drogę ku sobiedrogę ku sobie inku sobie in coope­rationin coope­ration withcoope­ration with ~danioł by oświet­lić nam drogę ku sobienam drogę ku sobie indrogę ku sobie in coope­rationku sobie in coope­ration within coope­ration with ~danioł by oświet­lić nam drogę ku sobie innam drogę ku sobie in coope­rationdrogę ku sobie in coope­ration withku sobie in coope­ration with ~danioł 

Świadomość [śmierci] to trucizna, to środek toksyczny dla osobnika, który stosuje go na samym sobie. Świadomość to światło, bijące na zewnątrz, świadomość oświetla nam drogę, abyśmy się nie potknęli. Świadomość to płonące reflektory pędzącego parowozu. Jeśli spróbujemy zwrócić je światłem do wnętrza, nastąpi katastrofa.Przyjaźń jest najlepszym lekarstwem na wszelkie nasze dolegliwości. Ona kruszy bariery, które nas dzielą, rozluźnia wszelkie ograniczające nas więzy, przenika jak stare, dobre wino do wszystkich żył życia. Jest poczuciem, że się nawzajem rozumiemy, ufamy sobie i z całego serca życzymy sobie szczęścia!Życie nasze to podróż po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy; wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje; wierność w obowiązkach to czółno, które nas od morskich broni bałwanów, tj. od wpływów świata; nadzieja, ufność w Bogu to kotwica, co nas od zatonięcia ratuje; miłość to wiatr, co żagle nadyma. I do nieba wiedzie.Nie za­pomi­na się osób, które były dla nas ważne, z który­mi by­liśmy szczęśli­wi, o które się martwiliśmy. Osób które były przy nas gdy było nam smut­no i ocierały nasze łzy.do ucha szept mus­ka­ny pocałunkami wy­powiada­ny czułością lek­ki jak piórko wzno­si ku chmurom a gwiaz­dy blas­kiem oświet­lają drogę do nieba dzieląc ok­ruszka­mi chleba Krys­ty­na A.Sz. 01.05.2016r.światło głod­ne słońca od wieków HAiKU Wiosen­ne tchnienie Wej­rze­nie pro­mien­nych dni Od­chodzi zima Głodem słonecznym Wiele dni no­cy budzi Nad­chodzi wiosna Nas­tro­je wiosny Olśniewają promiennie Noc głod­na słońca Światło od wieków Dni przy­wołane wiosną Słońce zna drogę ~~~~~~~~~~~~ Budzą się pąki Wy­poszczo­ne gałązki Czas na wiosnę słońc :)