Smutek potrafi zatroszczyć się sam o siebie, lecz by naprawdę się cieszyć, trzeba mieć kogoś, z kim się można podzielić radością.


smutek-potrafi-zatroszczyć-ę-sam-o-siebie-lecz-by-naprawdę-ę-cieszyć-trzeba-mieć-kogoś-z-kim-ę-można-podzielić-radośą
mark twainsmutekpotrafizatroszczyćsięsamsiebieleczbynaprawdęcieszyćtrzebamiećkogośkimmożnapodzielićradościąsmutek potrafipotrafi zatroszczyćzatroszczyć sięsię samsam oo siebielecz byby naprawdęnaprawdę sięsię cieszyćtrzeba miećmieć kogośz kimkim sięsię możnamożna podzielićpodzielić radościąsmutek potrafi zatroszczyćpotrafi zatroszczyć sięzatroszczyć się samsię sam osam o siebielecz by naprawdęby naprawdę sięnaprawdę się cieszyćtrzeba mieć kogośz kim siękim się możnasię można podzielićmożna podzielić radościąsmutek potrafi zatroszczyć siępotrafi zatroszczyć się samzatroszczyć się sam osię sam o siebielecz by naprawdę sięby naprawdę się cieszyćz kim się możnakim się można podzielićsię można podzielić radościąsmutek potrafi zatroszczyć się sampotrafi zatroszczyć się sam ozatroszczyć się sam o siebielecz by naprawdę się cieszyćz kim się można podzielićkim się można podzielić radością

Smutek jest samowystarczalny: by odczuć jednak pełną wartość radości, musisz mieć kogoś, by się nią podzielić.Są takie chwile, kiedy potrzebuję powiedzieć komuś o moich obawach; chwile, kiedy potrzebuję kogoś, z kim mogłabym podzielić się sekretem; chwile, kiedy potrzebuję kogoś, kto razem ze mną będzie się cieszyć z moich osiągnięć. W takich chwilach taką osobą jest mój przyjaciel.Kiedy się żyje jak zwierzę, z nosem przy ziemi, trzeba mieć swój kącik kłamstwa, w którym można nasycić się tym wszystkim, czego nigdy nie posiądzie się naprawdę.Trzeba mieć niemało odwagi, aby się ukazać takim, jakim się jest naprawdę.Patrząc z tunelu drzew ponad wąwozem na niebo z białymi obłokami sunącymi z wiatrem, kochałem ten kraj tak, że byłem szczęśliwy podobnie jak jest się szczęśliwym, gdy było się z kobietą, którą się kocha naprawdę, kiedy to człowiek jest pusty i czuje, jak to znów wzbiera i już jest, i nigdy nie można tego mieć w całości, a jednak można mieć to, co jest w danej chwili, i chce się jeszcze i jeszcze więcej mieć i być, i przeżyć, posiąść znowu na zawsze, na to długie, nagle kończące się zawsze; i czas się zatrzymuje, niekiedy w tak zupełnym bezruchu, że potem czekasz, aby usłyszeć, jak zacznie płynąć, a on rusza bardzo powoli. Ale wtedy nie jesteś sam, bo jeżeli naprawdę kochałeś szczęśliwie i nietragicznie, ona kocha cię zawsze; wszystko jedno, kogo pokocha i dokąd pójdzie, ciebie kocha bardziej. Więc jeśli kochałeś jakąś kobietę i jakiś kraj, to miałeś wielkie szczęście, i jeżeli potem umrzesz, to już jest nieważne.Ze wspomnieniem można żyć jak inni, którzy straty nie ponieśli. Można śmiać się i żartować, cieszyć się lub kłopotać tysiącem drobnych, błahych spraw. Z początku rana otwarta doskwiera nieznośnie, lecz życie szybko zadeptuje murawę na grobie, zabliźnia ranę na sercu i toczy się dalej, jak gdyby wszystko tak właśnie być miało.