Szkoła tak nieraz obrzydzi literaturę, że człowiek potem uważa za super odkrycie, kiedy sam dojdzie do tego, że w tej literaturze coś jest.


szkoła-tak-nieraz-obrzydzi-literaturę-że-człowiek-potem-uważa-za-super-odkrycie-kiedy-sam-dojdzie-do-tego-że-w-tej-literaturze-coś-jest
janina wieczerska - zabłockaszkołataknierazobrzydziliteraturężeczłowiekpotemuważazasuperodkryciekiedysamdojdziedotegotejliteraturzecośjestszkoła taktak nieraznieraz obrzydziobrzydzi literaturęże człowiekczłowiek potempotem uważauważa zaza supersuper odkryciekiedy samsam dojdziedojdzie dodo tegow tejtej literaturzeliteraturze coścoś jestszkoła tak nieraztak nieraz obrzydzinieraz obrzydzi literaturęże człowiek potemczłowiek potem uważapotem uważa zauważa za superza super odkryciekiedy sam dojdziesam dojdzie dodojdzie do tegoże w tejw tej literaturzetej literaturze cośliteraturze coś jestszkoła tak nieraz obrzydzitak nieraz obrzydzi literaturęże człowiek potem uważaczłowiek potem uważa zapotem uważa za superuważa za super odkryciekiedy sam dojdzie dosam dojdzie do tegoże w tej literaturzew tej literaturze cośtej literaturze coś jestszkoła tak nieraz obrzydzi literaturęże człowiek potem uważa zaczłowiek potem uważa za superpotem uważa za super odkryciekiedy sam dojdzie do tegoże w tej literaturze cośw tej literaturze coś jest

Z literatury się nie żyje. Żyje się przy literaturze, poprzez literaturę, koło niej. Mnóstwo ludzi żyje z książki - ale sam jej twórca wyżyć z tego nie może.Dzisiejszy człowiek uważa, że traci coś - czas - kiedy nie działa dość szybko; a jednak nie wie potem, co zrobić z czasem, który zyskał - może go tylko zabić.O! pierwsza miłość! tej wiernym obrazem jest zamienienie serc bez interesu; tej ideałem jest latanie razem w krainie, w której nie ma końca, kresu, potem się człowiek głupi staje płazem.Człowiek jest biedny i słaby, i nic zupełnie nie znaczy. Płynie się tygodniami i tygodniami człowiek się dręczy. Potem jest port i wszystko, czego człowiek pragnął, okazuje się po prostu śmieszne, okazuje się, że i bez tego można żyć doskonale. A potem znów się płynie.Człowiek nie jest nigdy tak piękny, jak wtedy, kiedy prosi o przebaczenie czy kiedy sam przebacza.Patrząc z tunelu drzew ponad wąwozem na niebo z białymi obłokami sunącymi z wiatrem, kochałem ten kraj tak, że byłem szczęśliwy podobnie jak jest się szczęśliwym, gdy było się z kobietą, którą się kocha naprawdę, kiedy to człowiek jest pusty i czuje, jak to znów wzbiera i już jest, i nigdy nie można tego mieć w całości, a jednak można mieć to, co jest w danej chwili, i chce się jeszcze i jeszcze więcej mieć i być, i przeżyć, posiąść znowu na zawsze, na to długie, nagle kończące się zawsze; i czas się zatrzymuje, niekiedy w tak zupełnym bezruchu, że potem czekasz, aby usłyszeć, jak zacznie płynąć, a on rusza bardzo powoli. Ale wtedy nie jesteś sam, bo jeżeli naprawdę kochałeś szczęśliwie i nietragicznie, ona kocha cię zawsze; wszystko jedno, kogo pokocha i dokąd pójdzie, ciebie kocha bardziej. Więc jeśli kochałeś jakąś kobietę i jakiś kraj, to miałeś wielkie szczęście, i jeżeli potem umrzesz, to już jest nieważne.