Tylko ci, którzy nauczyli się potęgi szczerego i bezinteresownego wkładu w życie innych, doświadczają największej radości życia -prawdziwego poczucia spełnienia.


tylko-którzy-nauczyli-ę-potęgi-szczerego-i-bezinteresownego-wkładu-w-życie-innych-doświadczają-największej-radoś-życia-prawdziwego
anthony robbinstylkoktórzynauczylisiępotęgiszczeregobezinteresownegowkładużycieinnychdoświadczająnajwiększejradościżyciaprawdziwegopoczuciaspełnieniatylko ciktórzy nauczylinauczyli sięsię potęgipotęgi szczeregoszczerego ii bezinteresownegobezinteresownego wkładuwkładu ww życieżycie innychdoświadczają największejnajwiększej radościradości życiaprawdziwego poczuciapoczucia spełnieniaktórzy nauczyli sięnauczyli się potęgisię potęgi szczeregopotęgi szczerego iszczerego i bezinteresownegoi bezinteresownego wkładubezinteresownego wkładu wwkładu w życiew życie innychdoświadczają największej radościnajwiększej radości życiaprawdziwego poczucia spełnienia

Radości życia rodzinnego są najpiękniejsze na świecie, a radość jakiej rodzice doświadczają na widok swych dzieci, jest najświętsza.Tylko poprzez współpracę i ścisłe związki emocjonalne z innymi ludźmi, oparte na prawdziwej miłości, tylko przez rozwój osobowości, tożsamości dążenia do spełnienia społecznie akceptowanych celów człowiek może uwolnić się od nieznośnego poczucia samotności, bezsiły, beznadziejności, lęku i zgubienia.Błogosławieni, którzy są wrażliwi na prośby innych: będą krzewicielami radości.Poczucie zobowiązania u kogoś jest o wiele mniejsze u tych, którzy doświadczają dobrodziejstwa, niż u tych, którzy je wyświadczają.Szczęśliwi, którzy nauczyli swoje dzieci cieszyć się małymi rzeczami.Jaki jest sens ludzkiego życia? Każda odpowiedź na to pytanie wiąże się z religią. Można więc spytać, czy w ogóle warto je zadawać? Odpowiadam, że człowiek, który uważa życie swoje i innych istot ludzkich za bezsensowne, jest nie tylko nieszczęśliwy, ale właściwie nie zasługuje na życie.