Uśmiech jest jak słońce, które spędza chłód z ludzkiej twarzy.


uśmiech-jest-jak-słoń-które-spędza-chłód-z-ludzkiej-twarzy
wiktor hugouśmiechjestjaksłońcektórespędzachłódludzkiejtwarzyuśmiech jestjest jakjak słońcektóre spędzaspędza chłódchłód zz ludzkiejludzkiej twarzyuśmiech jest jakjest jak słońcektóre spędza chłódspędza chłód zchłód z ludzkiejz ludzkiej twarzyuśmiech jest jak słońcektóre spędza chłód zspędza chłód z ludzkiejchłód z ludzkiej twarzyktóre spędza chłód z ludzkiejspędza chłód z ludzkiej twarzy

Uśmiech jest jak słońce, które spędza chłód z ludzkiej twarzy.To trochę niepojęte (al­bo po pros­tu ludzkie), że jed­ne­go dnia płacze­my i wścieka­my się bez po­wodu, bo nic nie jest tak jak po­win­no, a dru­giego dnia uśmiech na twarzy pot­ra­fi wy­wołać słońce, bańki myd­la­ne i lody.Koalicja jest to małżeństwo z rozsądku, które spędza miodowy miesiąc w oddzielnych łóżkach.Pa­miętam wszys­tkie no­ce, które spędza­liśmy ra­zem, przy­tule­ni we śnie jak dwo­je zmarzniętych szcze­niąt, jak sy­jam­skie bliźnięta, które nie mogą od­da­lić się od siebie na­wet na pół met­ra. Pa­miętam i wspo­minam. Sku­lona w kłębek swoich tęsknot, sa­mot­na, dławiąca się tłumionym szlochem i po­toka­mi gorzkich łez...Nie mu­siałam cię szu­kać Ojcze. Od zaw­sze no­siłeś mnie w ramionach jak małe dziec­ko. Trochę potulne, trochę nies­forne, niezdarne. Pro­wadziłeś za pa­lec jak przedszkolaka, ba­wiłeś kiedy płakałam po­kazując słońce. Pa­miętasz gdy po raz pier­wszy uj­rzałam tęczę? Cie­szy­liśmy się oboje, i na­wet te­raz kiedy przy­pomnę so­bie tam­ten dzień, uśmiech pow­ra­ca mi na twarzy. Zu­pełnie jak wte­dy gdy idę do ciebie widząc ot­warte dłonie. --- wier­sz z se­rii: Nie załamuj się przez rzeczy, które w życiu Ci nie wyszły, każdy po­pełnia błędy. Trze­ba umieć wy­ciągnąć z nich wnios­ki i nie brnąć w nie dru­gi raz. Pa­miętaj o wy­darze­niach, które wy­wołały uśmiech na Two­jej twarzy. To one spra­wią, że będzie Ci się żyło le­piej. Nie pod­da­waj się!