Uśmiech twój był kwieciem twych włas­nych łąk, mo­wa two­ja była szu­mem twych włas­nych świerków, ale ser­ce two­je było ko­bietą, znaną nam wszystkim.


uśmiech-twój-był-kwieciem-twych-włas­nych-łąk-mo­wa-two­ja-była-szu­mem-twych-włas­nych-świerków-ale-ser­-two­-było-ko­bietą
rabindranath tagoreuśmiechtwójbyłkwieciemtwychwłas­nychłąkmo­watwo­jabyłaszu­memświerkówaleser­cetwo­jebyłoko­bietąznanąnamwszystkimuśmiech twójtwój byłbył kwieciemkwieciem twychtwych włas­nychwłas­nych łąkmo­wa two­jatwo­ja byłabyła szu­memszu­mem twychtwych włas­nychwłas­nych świerkówale ser­ceser­ce two­jetwo­je byłobyło ko­bietąznaną namnam wszystkimuśmiech twój byłtwój był kwieciembył kwieciem twychkwieciem twych włas­nychtwych włas­nych łąkmo­wa two­ja byłatwo­ja była szu­membyła szu­mem twychszu­mem twych włas­nychtwych włas­nych świerkówale ser­ce two­jeser­ce two­je byłotwo­je było ko­bietąznaną nam wszystkim

Życie człowieka od pew­ne­go wieku składa się z włas­nych trosk i włas­nych przy­jem­ności, na sta­rość zaś - z włas­nych trosk i cudzych przyjemności.Wzo­rowa­nie się na in­nych uz­na­nych twórcach to nic zdrożne­go, to naj­lep­szy zna­ny mi sposób na rozwój włas­ne­go ta­len­tu i poszu­kiwa­nia włas­nej drogi.Ser­ce człowieka nie zna sil­niej­szej na­miętności niż żądza nakłonienia in­nych do włas­nych przekonań.szu­kam miłości prostej jedynej ust po­całun­ku i spoj­rzeń twych oczu i po­wiek przymkniętych a wiatr co włosy tarmosi a w słońca pieszczocie jestem szu­kam miłości twych ra­mion obręczy dłoni czułości radości namiętności gdzie jesteś? Gdy człowiek nie uczy się na włas­nych błędach, tra­ci u in­nych kre­dyt zaufa­nia.Wciąż pragnę Ciebie, I twych bez­wstyd­nych spojrzeń, Kiedy leżysz nago, Tuż obok mnie. Ty wiesz jak bar­dzo Ciebie pożądam, Twe­go ciała, twych ust, I nie od­dam cię za żad­ne skarby, Nig­dy już. Chy­ba so­bie ciebie wyśniłem, Gdyż jes­teś idealna, Ta­ka słod­ka i piękna, Niemalże nierealna.