układam tobie poemat złożony z uczuć w og­rodzie wes­tchnień  


układam-tobie-poemat-złożony-z uczuć-w-og­rodzie-wes­tchnień- 
cykamukładamtobiepoematzłożonyz uczućog­rodziewes­tchnień układam tobietobie poematpoemat złożonyzłożony z uczućz uczuć ww og­rodzieog­rodzie wes­tchnieńwes­tchnień  układam tobie poemattobie poemat złożonypoemat złożony z uczućzłożony z uczuć wz uczuć w og­rodziew og­rodzie wes­tchnieńog­rodzie wes­tchnień  układam tobie poemat złożonytobie poemat złożony z uczućpoemat złożony z uczuć wzłożony z uczuć w og­rodziez uczuć w og­rodzie wes­tchnieńw og­rodzie wes­tchnień  układam tobie poemat złożony z uczućtobie poemat złożony z uczuć wpoemat złożony z uczuć w og­rodziezłożony z uczuć w og­rodzie wes­tchnieńz uczuć w og­rodzie wes­tchnień  

Słod­ki smak grzesznych snów......., wes­tchnień, Przyj­dzie ma­giczny czas kiedy w twoim og­rodzie uczuć po­jawią się sub­telne dłonie, które za­sadzą mag­no­lię miłości... in­sp. wier­sz Pier­wsze wes­tchnienie miłości to os­tatnie wes­tchnienie rozumu.Rozbłysły błys­ka­wice na niebie, śpiący ry­cerz odsłonił swą twarz. Ty kocha­na w płat­kach róż za­nurzo­na leżysz wśród łąk i dzi­kich traw. Przy To­bie staję na­gi ja­kim stworzył mnie Bóg, i wchodzę w og­ro­dy la­wen­do­wych pól. Wiatr sma­ga nasze ciała po­rywa włosów woń zat­ra­ceni w so­bie, Kiedy ranne wstają zorze, Tobie ziemia, Tobie morze, Tobie śpiewa żywioł wszelki, Bądź pochwalon Boże wielki.w ko­narach cicho drętwieją za­wie­szo­ne ko­nające oddechy zbłąka­nych wes­tchnień dnia ta­bun spoj­rzeń w oczekiwaniu na jed­no naj­mniej­sze potknięcie chce uszczknąć coś dla siebie po­wiet­rze na­syca się padliną jeszcze wczo­raj żywych marzeń wys­ta­wionych na sępie dzioby nadzieje o rdza­wym kolorycie stoją w lep­kiej gęstwi­nie kałuży którą spa­li połud­niowe słońce nie ob­noś się ze szczęściem bo ja­kaś zaz­drość je wyszarpie by na­kar­mić się twoją porażką...