Ukryte poczucie potęgi bywa nieskończenie rozkoszniejsze niż jawna władza.


ukryte-poczucie-potęgi-bywa-nieskończenie-rozkoszniejsze-ż-jawna-władza
fiodor dostojewskiukrytepoczuciepotęgibywanieskończenierozkoszniejszeniżjawnawładzaukryte poczuciepoczucie potęgipotęgi bywabywa nieskończenienieskończenie rozkoszniejszerozkoszniejsze niżniż jawnajawna władzaukryte poczucie potęgipoczucie potęgi bywapotęgi bywa nieskończeniebywa nieskończenie rozkoszniejszenieskończenie rozkoszniejsze niżrozkoszniejsze niż jawnaniż jawna władzaukryte poczucie potęgi bywapoczucie potęgi bywa nieskończeniepotęgi bywa nieskończenie rozkoszniejszebywa nieskończenie rozkoszniejsze niżnieskończenie rozkoszniejsze niż jawnarozkoszniejsze niż jawna władzaukryte poczucie potęgi bywa nieskończeniepoczucie potęgi bywa nieskończenie rozkoszniejszepotęgi bywa nieskończenie rozkoszniejsze niżbywa nieskończenie rozkoszniejsze niż jawnanieskończenie rozkoszniejsze niż jawna władza

Miłość prawdziwa składa się z rzeczy nieskończenie wielkich i zarazem nieskończenie małych.Ludzie nieskończenie mali są zwykle nieskończenie dumni.[W ustroju despotycznym] Każdy winien mieć poczucie, że lepiej jest dlań, aby władza w ogóle nie słyszała o nim, i że bezpieczeństwo znajduje jedynie w swej nicości.Ostatecznie bowiem czymże jest człowiek w przyrodzie? Nicością wobec nieskończoności, wszystkim wobec nicości, pośrodkiem między wszystkim a niczym. Jest nieskończenie oddalony od rozumienia ostateczności; cel rzeczy i ich początki są dlań na zawsze ukryte w nieprzeniknionej tajemnicy; równie niezdolny jest dojrzeć nicości, z której wyrwano, jak nieskończoności, w której go pogrążono.Ra­dos­ne chwile we wspom­nieniach ukryte może powrócą Smu­tek powrócił życie nie szczędzi bólu ta­kie już bywa Trud­niej wzle­cieć, gdy ma się raz po raz ury­wane pióra.Możemy powiedzieć o człowieku, że bywa częściej dobry niż zły, częściej mądry niż głupi, częściej energiczny niż apatyczny, i na odwrót; ale będzie nieprawdą, jeśli powiemy o jakimś człowieku, że jest dobry albo mądry, a o innym, że jest zły albo głupi. A my zawsze w ten sposób dzielimy ludzi. I to jest niesłuszne. Ludzie są jak rzeki: woda jest we wszystkich jednakowa, wszędzie ta sama, ale rzeka bywa wąska, szeroka, spokojna, czysta, zimna, mętna, ciepła. Tak samo bywa z ludźmi. Każdy człowiek ma w sobie zalążki wszystkich ludzkich cech; czasami ujawnia te, czasami znów inne; bywa nieraz zupełnie do siebie niepodobny, pozostając jednakże wciąż sobą.