W chwili, w której umiera w nas dziecko, zaczyna się starość.


w-chwili-w-której-umiera-w-nas-dziecko-zaczyna-ę-starość
anonimchwiliktórejumieranasdzieckozaczynasięstarośćw chwiliw którejktórej umieraumiera ww nasnas dzieckozaczyna sięsię starośćw której umieraktórej umiera wumiera w nasw nas dzieckozaczyna się starośćw której umiera wktórej umiera w nasumiera w nas dzieckow której umiera w nasktórej umiera w nas dziecko

W chwi­li, w której umiera w nas dziec­ko, zaczy­na się starość.Czułość rodzi się w chwili, gdy człowiek zostaje wyrzucony na próg dojrzałości i poniewczasie zaczyna uświadamiać sobie zalety dzieciństwa, z których jako dziecko nie zdawał sobie sprawy.Niestety, w życiu przeżywa się tylko dwie miłości prawdziwe: Pierwszą, która umiera, i ostatnią, od której się umiera.Nies­te­ty, w życiu przeżywa się tyl­ko dwie miłości praw­dzi­we: pier­wszą, która umiera i os­tatnią, od której się umiera.Księga Życia jest naj­ważniej­szą księgą, której nie można ot­worzyć ani zam­knąć wed­le włas­ne­go wy­boru. Chciałoby się wrócić na stronę, na której się kocha, ale stro­na, na której się umiera, jest już pod naszy­mi palcami.Uznajemy, żeśmy winni cześć i szacunek najczulszy kobiecie, 0 której uczuciu jeszcze nie jesteśmy przeświadczeni i której charakter znamy tylko powierzchownie, lecz nie poczuwamy się do obowiązków czci i szacunku względem kobiety, której uczucie należy do nas wyłącznie 1 której charakter tak dobrze przez nas zbadany i wypróbowany, że nie wahalibyśmy się powierzyć jej szczęścia całego naszego życia? Czy nie uważacie, że rozumowanie to jest równie niskie, jak bezsensowne?