Wy­baczcie mi, ludzie, jeśli w tych pieśniach dałem tak mało, ze nie ta­kie niosę pieśni, ja­kie by nieść należało...


wy­baczcie-mi-ludzie-śli-w-tych-pieśniach-dałem-tak-ło-ze-nie ­kie-niosę-pieś-ja­kie-by nieść-należało
konstanty ildefons gałczyńskiwy­baczciemiludziejeślitychpieśniachdałemtakmałozenie ta­kieniosępieśnija­kieby nieśćnależałowy­baczcie mijeśli ww tychtych pieśniachpieśniach dałemdałem taktak małoze nie ta­kienie ta­kie niosęniosę pieśnija­kie by nieśćby nieść należałojeśli w tychw tych pieśniachtych pieśniach dałempieśniach dałem takdałem tak małoze nie ta­kie niosęnie ta­kie niosę pieśnija­kie by nieść należałojeśli w tych pieśniachw tych pieśniach dałemtych pieśniach dałem takpieśniach dałem tak małoze nie ta­kie niosę pieśnijeśli w tych pieśniach dałemw tych pieśniach dałem taktych pieśniach dałem tak mało

Ta­kie prze­lud­nienie, a tak mało ludzi! Każdy ko­lej­ny dzień zbliża i od­da­la nas tak sa­mo Nic już nie jest ta­kie ja­kie powinno Czuję się jak piórko. Ta­kie wol­ne, ta­kie lek­kie. Wiatr mnie niesie pod chmurami. Żyję chwilą, bo za­raz może przes­tać wiać dob­ry wiatr i spadnę na ziemię.ta­kie pros­te i ta­kie straszli­we - koło ucha był mały kosmyk, po­tem było tkli­wie, po­tem tkliwiej i tak zaczął się wieczór miłosny Człowiek, jak każda is­to­ta na Ziemi, ma pra­wo do wal­ki o przetrwanie. Ale ja­ko je­dyna is­to­ta ro­bi przy tym ta­kie za­mie­sza­nie i dążenia te opiewa w słowa tak wiel­kie, ja­koby tyl­ko jej przysługi­wało to od­wie­czne prawo.I nic tak nap­rawdę się nie zmienia, na­wet jeśli nie zos­ta­je ta­kie samo.