Wychodząc z do­mu pa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dy nie wiado­mo czy do do­mu szcześli­wie wrócimy.


wychodząc-z do­mu-pa­mietaj­my-aby pożeg­nać-do­mow­ników-bo nig­dy-nie wiado­mo-czy-do do­mu-szcześli­wie-wrócimy
ciarkawychodzącz do­mupa­mietaj­myaby pożeg­naćdo­mow­nikówbo nig­dynie wiado­moczydo do­muszcześli­wiewrócimywychodząc z do­muz do­mu pa­mietaj­mypa­mietaj­my aby pożeg­naćaby pożeg­nać do­mow­nikówdo­mow­ników bo nig­dybo nig­dy nie wiado­monie wiado­mo czyczy do do­mudo do­mu szcześli­wieszcześli­wie wrócimywychodząc z do­mu pa­mietaj­myz do­mu pa­mietaj­my aby pożeg­naćpa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­nikówaby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dydo­mow­ników bo nig­dy nie wiado­mobo nig­dy nie wiado­mo czynie wiado­mo czy do do­muczy do do­mu szcześli­wiedo do­mu szcześli­wie wrócimywychodząc z do­mu pa­mietaj­my aby pożeg­naćz do­mu pa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­nikówpa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dyaby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dy nie wiado­modo­mow­ników bo nig­dy nie wiado­mo czybo nig­dy nie wiado­mo czy do do­munie wiado­mo czy do do­mu szcześli­wieczy do do­mu szcześli­wie wrócimywychodząc z do­mu pa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­nikówz do­mu pa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dypa­mietaj­my aby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dy nie wiado­moaby pożeg­nać do­mow­ników bo nig­dy nie wiado­mo czydo­mow­ników bo nig­dy nie wiado­mo czy do do­mubo nig­dy nie wiado­mo czy do do­mu szcześli­wienie wiado­mo czy do do­mu szcześli­wie wrócimy

Pa­miętaj, że zaw­ra­canie głowy służy wiel­kiej spra­wie miłości. Tyl­ko nig­dy przy tym nie wiado­mo, kto zaw­ra­ca, kto ma głowę oraz czy­ja głowa jest zawracana!  -Henryk Horosz
pa­miętaj-że zaw­ra­canie-głowy-służy-wiel­kiej-spra­wie-miłoś-tyl­ko nig­dy-przy-tym-nie wiado­mo-kto-zaw­ra­ca-kto- głowę
Aby znać człowieka, wys­tar­czy poz­nać sa­mego siebie; aby poz­nać ludzi, trze­ba żyć pośród nich. -Stendhal (Henri Beyle)
aby-znać-człowieka-wys­tar­czy-poz­nać-­mego-siebie-aby poz­nać-ludzi-trze­ba-żyć-pośród-nich
Żałuję, że nie zdążyłam go pożeg­nać. Żałuję, że byłam na ty­le pew­na siebie, aby sądzić, że jeszcze mam czas. Te­raz wiem, że te­go cza­su nie ma nigdy. -respirer
Żałuję-że nie zdążyłam-go pożeg­nać-Żałuję że byłam-na ty­-pew­na-siebie-aby sądzić-że jeszcze-mam-czas-te­raz wiem
Chciałbym wie­dzieć ile dni po­zos­tało do końca mej ziem­skiej wędrówki, bym mógł pożeg­nać tych których kocham . -Ryder
chciałbym-wie­dzieć-ile-dni-po­zos­ło-do końca-mej-ziem­skiej-wędrówki-bym-mógł-pożeg­nać-tych-których-kocham