Wznieść się po­za mu­ry włas­nych krat, choć raz poczuć wol­ności smak.


wznieść ę-po­za-mu­ry-włas­nych-krat-choć-raz-poczuć-wol­noś-smak
liamortwznieść siępo­zamu­rywłas­nychkratchoćrazpoczućwol­noścismakwznieść się po­zapo­za mu­rymu­ry włas­nychwłas­nych kratchoć razraz poczućpoczuć wol­nościwol­ności smakwznieść się po­za mu­rypo­za mu­ry włas­nychmu­ry włas­nych kratchoć raz poczućraz poczuć wol­nościpoczuć wol­ności smakwznieść się po­za mu­ry włas­nychpo­za mu­ry włas­nych kratchoć raz poczuć wol­nościraz poczuć wol­ności smakwznieść się po­za mu­ry włas­nych kratchoć raz poczuć wol­ności smak

Życie człowieka od pew­ne­go wieku składa się z włas­nych trosk i włas­nych przy­jem­ności, na sta­rość zaś - z włas­nych trosk i cudzych przyjemności.Wo­da spływająca po mo­jej twarzy ma mdły, me­taliczny smak. Wkrótce będę wie­działa, czy jest to smak wol­ności, czy osamotnienia.Każda miłość ko­biety do mężczyz­ny i od­wrot­nie ma w so­bie niena­wiść. Bo człowiek jest związa­ny z kimś, ko­go kocha, i to mu od­biera cząstkę wol­ności; nie może być inaczej. A mając za złe ut­ratę włas­nej wol­ności, usiłuje dru­giego zmu­sić do te­go, aby się swej wyrzekł całkowicie.Pra­cując na­tomiast mo­zol­nie i używając je­no włas­nych niewiel­kich sił, pos­trze­gamy częstok­roć, że przy całej po­wol­ności i uciera­niu się z przeszko­dami, dop­ro­wadza­my do cze­goś więcej, niż in­ni, płynący pełny­mi żag­la­mi i dzierżący sil­nie ster, a wówczas, widząc, że dorówna­liśmy in­nym, lub żeśmy ich na­wet wyp­rzedzi­li, osiąga­my poczu­cie włas­nej wartości.Wol­ność jest niepodziel­na, nie można człowieka poz­ba­wić cząstki wol­ności nie poz­ba­wiając go wol­ności całkowicie.Uśmie­cham się do moich smut­nych myśli, Uśmie­cham się do sza­rych, nud­nych spraw I wra­ca smak - smak ciepłych słońcem wiśni, Co zos­tał hen, za morzem czar­nych kaw... Do marzeń mych, co się na wiet­rze chwieją Co dzień, z nadzieją, pier­wsza uśmie­cham się!