Wzniosłość to groza opanowana przez piękno, a więc przez nadzieję.


wzniosłość-to-groza-opanowana-przez-piękno-a-więc-przez-nadzieję
anna pogonowskawzniosłośćtogrozaopanowanaprzezpięknowięcnadziejęgroza opanowanaopanowana przezprzez pięknowięc przezprzez nadziejęwzniosłość to grozagroza opanowana przezopanowana przez pięknoa więc przezwięc przez nadziejęwzniosłość to groza opanowanagroza opanowana przez pięknoa więc przez nadziejęwzniosłość to groza opanowana przez

Położyć nadzieję w Bogu, zawierzyć Mu, oznacza to wybrać drogę trudną, wiodącą do tego, co miłe i bliskie, przez ciemność i opuszczenie, przez odarcie z tego, co własne.Przez wszystko do mnie przemawiałeś Panie! Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie; przez przyjacielską dłoń w zapasach ze światem, pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem.Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymiStrach idzie za na­mi i przed na­mi przez całe życie. Miej­my nadzieje, że nie dalej.Ludzie są jak wiatr. Jed­ni lek­ko prze­lecą przez życie i nic po nich nie zos­ta­je, drudzy dmą jak wichry, więc zos­tają po nich ser­ca złama­ne, jak ja­kies drze­wa po hu­raga­nie. A in­ni wieją jak trze­ba. Ty­le, żeby wszys­tko na czas mogło kwitnąć i owo­cować. I po tych zos­ta­je piękno nasze­go świata...To dla miłości ludzie są stworze­ni, to ona jest w życiu je­dynie naj­ważniej­sza i człowiek jest nie­szczęśli­wy nap­rawdę tyl­ko przez jej brak. Więc jej szu­ka - jeśli ma wiarę, że znaj­dzie, że można ją zna­leżć. Więc my­li się, więc błądzi, więc by­wa często śle­py al­bo po pros­tu nie widzi w sposób dos­ko­nały i my­li się - czy tak nie jest?